Rozdział 166: Brak kompletnego domu

Nie miałam pojęcia, ile czasu minęło, kiedy drzwi zaskrzypiały i uchyliły się. To był Edward. Nie miałam ani siły, ani ochoty się z nim użerać, więc szybko zacisnęłam powieki, udając, że śpię, licząc po cichu, że da mi wreszcie święty spokój.

— Diana, chowasz się tu, bo się boisz, że nie potrafię s...