Rozdział 245 Smutek Arii

Gdy wilgotny chłód znad rzeki zaczął się wciskać do środka, triumfalny uśmiech Arii tylko się wyostrzył. Rzuciła mi spojrzenie w lusterku wstecznym — jej oczy niemal krzyczały, że wszystko ma pod kontrolą.

Ledwo zdążyła się rozsiąść w swojej zwycięskiej fantazji, a tu nagle z krzaków przy poboczu ...