Rozdział 115 - Linie krwi i duchy

Usiadłam obok Damiana na szerokim parapecie, a za nami w kominku cicho trzaskał ogień. Jego dłoń była ciepła w mojej, kciuk kreślił powolne, równe kółka na moich kostkach. Powietrze między nami było gęste, nie od napięcia, ale od czegoś głębszego — niewypowiedzianego ciężaru.

— Myślałam, że cię str...