Mafijna Luna Alphy

Perspektywa Selene

Zwyczajna noc

Wiatr niósł zapach sosny i wilgotnej ziemi, gdy szłam przez wioskę stada Bloodmoon, moje buty cicho chrzęściły na ubitej ścieżce. Ognisko pośrodku placu żarzyło się ciepłym, złotym blaskiem, tańczącym na tle ciemnego nieba. Była to spokojna noc—jedna z ostatnich, jakie kiedykolwiek miałam przeżyć.

Jeszcze wtedy o tym nie wiedziałam.

– Selene! – Moja najlepsza przyjaciółka, Naia, podbiegła do mnie truchtem, jej długie blond włosy były związane w luźny warkocz. Posłała mi wymowny uśmieszek. – Znowu się zamartwiasz.

Westchnęłam, odgarniając niesforny kosmyk za ucho.

– Nie zamartwiam się. Po prostu… myślę.

Naia prychnęła.

– Co u ciebie zazwyczaj na jedno wychodzi.

Szturchnęłam ją łokciem, a ona wybuchnęła śmiechem, ale ciężar w mojej piersi ani drgnął.

Coś tej nocy było nie tak.

Świętowanie było zorganizowane dla mojego ojca—Alfy Matthiasa Moreau—i udanych negocjacji, które zakończył z sąsiednimi stadami. To miał być wieczór jedności, siły. A jednak, mimo że powietrze było pełne śmiechu, a wojownicy podawali sobie kufle piwa, nie potrafiłam pozbyć się niepokoju zwiniętego w moich wnętrznościach jak zimny wąż.

Spojrzałam na ojca, stojącego przy ognisku obok swojego Bety, Dariusa. Był silnym mężczyzną—szerokie barki, ciemne włosy przyprószone srebrem na skroniach, bystre piwne oczy, którym nic nie umykało.

Przyłapał mnie na gapieniu się i uniósł brew. Wszystko w porządku?

Skinęłam głową, ale nie wyglądał na przekonanego. Jego spojrzenie zatrzymało się na mnie jeszcze sekundę, zanim wrócił do rozmowy.

Chciałam do niego podejść. Zapytać, czy on też to czuje—tę cichą nieprawidłowość, to pełzające „coś jest nie tak”, które przesiąkało noc.

Ale nie poszłam.

I tego żałowałam najbardziej na świecie.

Pierwsze oznaki niebezpieczeństwa

Siedziałam na drewnianym ogrodzeniu przy placu treningowym, obserwując, jak Naia flirtuje z jednym z wojowników. Za moimi plecami stał dom mojego dzieciństwa—solidna, drewniana chata wciśnięta między wysokie świerki i sosny. Wioska stada była już prawie cicha, młodsze szczenięta dawno poszły spać, ale wciąż słyszałam stłumione odgłosy świętowania dochodzące od ogniska.

Chłodny podmuch wiatru sprawił, że zadrżałam.

A potem—

Niski warkot.

Dobiegł z ciemności za linią drzew.

Całe moje ciało się napięło. Moja wilczyca, niespokojna tuż pod skórą, wysłała ostrzegawczy dreszcz, jakby pazurem przejechała po wnętrzu mojej klatki piersiowej.

– Naia – zawołałam, zsuwając się z ogrodzenia.

Odwróciła się do mnie, wciąż uśmiechnięta, ale kiedy zobaczyła mój wyraz twarzy, jej uśmiech zgasł.

– Co jest?

Przebiegłam wzrokiem po ścianie lasu. Cisza. Bezruch.

Może mi się przewidziało.

– Nic – mruknęłam, zmuszając się do spokojnego oddechu. – Po prostu wydawało mi się, że…

Krzyk.

Nie mój. Nie z wioski.

Z lasu.

Świat jakby na moment stanął. A potem—

Chaos.

Pierwszy wilk wyskoczył z cienia, wbijając kły w gardło jednego z naszych wartowników, zanim ten zdążył choć drgnąć.

Za nim ruszyły kolejne.

Warkot. Szpony rozrywające ciało. Krew bryzgająca na ziemię jak ciemnoczerwony deszcz.

Naia chwyciła mnie za ramię.

– Selene—UCIEKAJ!

Ale ja stałam jak sparaliżowana.

Patrzyłam, jak nasi wojownicy rzucają się do ataku, lecz napastnicy byli szybsi, silniejsi. To nie były zwykłe wilki–wyrzutki. Ich oczy jarzyły się czerwienią.

Odwróciłam się, popychając Naię w stronę domków.

– Znajdź mojego ojca!

Zawahała się, strach przemknął jej po twarzy, ale potem ruszyła biegiem.

Odwróciłam się z powrotem akurat w chwili, gdy mój ojciec wkroczył na pole walki.

– Bronić watahy! – ryknął, przemieniając się w biegu. Jego ogromna wilcza postać była tylko smugą ciemnej sierści i błyskających kłów.

Pobiegłam w jego stronę, przemieniając się tylko częściowo – pazury wydłużyły mi się, kły się zaostrzyły – kiedy ciężar jak skała uderzył we mnie od tyłu.

Ból eksplodował w moich żebrach, gdy runęłam na ziemię. Pochylił się nade mną rogacz, warcząc, z pazurami uniesionymi do ciosu—

Wykopnęłam go, odrzucając w tył. Potem zamachnęłam się, rozszarpując jego klatkę piersiową.

Zatoczył się, krew trysnęła z głębokich ran. Ale zanim zdążyłam zadać kolejny cios—

Coś poruszyło się za jego plecami. Zbyt szybko, żebym zdążyła to zarejestrować.

Potem – ostrze przebiło mu szyję.

Zaszlochłam, gdy Beta mojego ojca, Darius, szarpnięciem wyszarpnął miecz, pozwalając ciału rogacza runąć na ziemię.

– Selene! – warknął. – Do Alfy. JUŻ!

Odwróciłam się, szukając ojca, ale—

Srebrna strzała przebiła mu bark.

Wrzasnęłam.

Upadł na jedno kolano, jego wilcza forma zaczęła migotać, gdy walczył z trucizną wplecioną w srebro.

Rzuciłam się w jego stronę.

– Ojcze!

Spojrzał na mnie – nie w bólu, nie w strachu.

Z wściekłością.

– UCIEKAJ! – rozkazał.

– NIE—

Druga strzała. Prosto w pierś.

Świat się rozpadł.

Rzuciłam się ku niemu, ale czyjeś ramiona zacisnęły się na mnie, szarpiąc mnie w tył.

Darius.

– Selene, musimy IŚĆ!

Szarpałam się. Darłam się. Mój ojciec osunął się na ziemię, krztusząc się własną krwią—

– Kocham cię – wychrypiał. – Biegnij.

Darius zarzucił mnie sobie na ramię i pobiegł.

A ja mogłam tylko patrzeć, jak mój ojciec – najsilniejszy mężczyzna, jakiego znałam – bierze ostatni oddech.

Nie przestałam krzyczeć.

Nie wtedy, gdy Darius zaniósł mnie głęboko w las.

Nie wtedy, gdy za nami rozlegały się odgłosy umierającej watahy.

I nie wtedy, gdy dogoniły nas te mroczne sylwetki.

Mignięcie ruchu – strzałka w szyi Dariusa. Zachwiał się, jego uścisk na mnie osłabł.

Potem – ból. Ostry jak ukłucie osy, prosto w bok.

Zachłysnęłam się powietrzem, kończyny zrobiły mi się jak z waty. Świat się przechylił.

Zobaczyłam, jak z cienia wyłaniają się postacie. Ich przywódca – wysoki, ciemnowłosy mężczyzna o okrutnych oczach.

Potem – ciemność.

Obudziłam się w kajdanach.

Nadgarstki paliły od srebrnych obręczy. Gardło miałam wyschnięte na wiór.

Byłam w klatce.

Słabo oświetlona kamienna komnata. Zapach wilków, potu i krwi.

Nie byłam sama.

Wzdłuż ścian stały inne klatki. W środku – wilki z mojej watahy. Naia. Darius. Wojownicy, Omegi.

Resztki Krwawego Księżyca.

Przełknęłam ślinę, walcząc z narastającymi mdłościami.

Przegraliśmy.

Rozległ się stukot kroków.

Ktoś nadchodził – nie jeden z mojej watahy, nie rogacz.

Mężczyzna w ciemnym garniturze. Licytator.

– Doskonale – mruknął, zerkając na mnie. – Obudziłaś się.

Kąciki jego ust uniosły się w szyderczym uśmiechu.

– Ty jesteś tu najcenniejsza.