Rozdział 172

Perspektywa Stefana

Jonathan został, kiedy reszta już wyszła.

Siedziałem przy biurku w pokoju dziennym, z zamkniętym pamiętnikiem matki przede mną. Skórzana okładka była ciepła pod opuszkami palców – trzymałem go zdecydowanie za długo.

„Za dwie godziny wylatuję do Waszyngtonu” – odezwał się Jonat...