Rozdział 109

Po prostu na niego patrzę, ledwo wierząc, że naprawdę tu jest — w końcu, w mojej własnej małej przestrzeni. Bez rodziców ani rodzeństwa, którzy mogliby wpaść i zastać nas w jakiejś kompromitującej pozie albo na różnych etapach rozbierania się, a skoro o tym mowa, słyszę, jak Jace powtarza:

— Skarbi...