Rozdział 44: Urodzony, by się pochwalić

„Powinnam była się domyślić…” mruknęłam znowu, a kolejny nerwowy chichot wyrwał mi się z piersi, kiedy strzepywałam trawę z sukienki. W ramionach wciąż ściskałam płaszcz Lukrecjusza, a jego zapach nadal się na nim unosił, kojąco plącząc mi nerwy.

„Coś cię rozbawiło, jak mnie nie było?” zapytał, z w...