Rozdział 35 Fotografia wypełniona ukrytym smutkiem

Odwrócił się i ruszył w dół długiego, białego korytarza, a ciężki odgłos jego kroków cichł, gdy skręcił za róg.

Zostałam całkiem sama.

Cisza napierała mi na uszy. To nie była kojąca cisza. To był przytłaczający, ciężki bezruch — taki, przy którym ma się ochotę wstrzymać oddech, żeby go nie zakłóci...