Rozdział 81 Spojrzenie na drzwi, które cicho staje się śmiertelne

Chęć, by wylać wodorotlenek sodu na jego drogie skórzane buty, buchnęła we mnie gorąco i jasno. Przygryzłam wnętrze policzka. Potrzebowałam tej oceny. Nie mogłam sobie pozwolić na przewinienie dyscyplinarne.

– Wiem, jak się w to gra – ciągnął Julian. W jego głosie brzmiała konspiracyjna nuta. – Pot...