Rozdział 323

PERSPEKTYWA SERAPHINY

Przez coś, co wydawało się wiecznością, Kieran i ja po prostu staliśmy tam, wpatrując się w siebie—on z pięścią wciąż pół uniesioną, z zaciśniętą szczęką i czujnymi oczami, ja zatrzymana w pół kroku, z żołądkiem skręcającym się, pulsującym jakbym została złapana na czymś złym.

...