Rozdział 367

PERSPEKTYWA CELESTE

Przede mną stał znajomy stolik do kawy z przyciemnianego szkła. Od podłogi po sufit ciągnęły się okna, w których rysowały się czarne zarysy klifów.

Z prawej strony cicho trzaskał kominek, ale jego ciepło ani trochę nie przebijało się przez lód, który zalewał mi żyły.

Ściskała...