Rozdział 368

PERSPEKTYWA BRETTA

Wyobrażałem sobie tę chwilę tyle razy, że wstyd się przyznać.

W tych wyobrażeniach byłem opanowany. Zdystansowany. Obojętny.

A kiedy wszedłem do salonu i zobaczyłem, jak Celeste osuwa się na kolana, jak jej oczy rozszerzają się w nagłym rozpoznaniu, wyobraźnia zderzyła się...