Rozdział 552

PUNKT WIDZENIA DAMIANA

— No proszę, proszę, Damianie — cmoknęła Astrid, lustrując mnie spojrzeniem, które ktoś tępy wziąłby za współczucie, a ja wiedziałem, że to tylko kiepsko zamaskowana uciecha. — Zdecydowanie miewałeś lepsze dni.

Zacisnąłem dłonie na podłokietnikach tak mocno, że zbielały mi k...