Rozdział 1 Pęknięcie w fundacji.

Punkt widzenia: Diya

„Diya!”

„DIYA!”

Za drugim razem moje imię, kiedy poniosło się w powietrzu, uderzyło inaczej — jak policzek.

Gwałtownie poderwałam głowę tak szybko, że omal nie przygryzłam języka. Podręcznik, którego używałam jak poduszki, zsunął się na bok i chwyciłam go, zanim zdążył runąć na podłogę.

Pani Smith stała z przodu sali i wpatrywała się prosto we mnie.

I wcale nie była zadowolona.

Zerwałam się na nogi. A raczej spróbowałam, bo moje nogi miały inne plany. Kolana ugięły mi się lekko, zanim zdołałam podeprzeć się o krawędź ławki, mrugając mocno, żeby przebić się przez gęstą mgłę zalegającą za oczami. Klasa powoli wracała do ostrości: jarzeniówki, białe tablice, dwadzieścia kilka twarzy zwróconych w moją stronę z rozmaitym stopniem rozbawienia.

Chciałam, żeby podłoga się rozstąpiła i mnie pochłonęła.

— Wstań, Diya. Wstaniesz wreszcie z tego krzesła! — głos pani Smith odbił się od każdej ściany. — Natychmiast!!

Gdzieś po mojej lewej usłyszałam szept, a potem kiepsko stłumiony chichot.

Oczy pani Smith przecięły w bok jak ostrze.

Śmiech ucichł.

— Co — powiedziała, podchodząc do mnie wolno — jest z tobą nie tak, dziewczyno? Nie spałaś w nocy?

Otworzyłam usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

— Nie stój tak i nie patrz głupio — powiedziała, a jej głos teraz opadł, prawie złagodniał pod warstwą frustracji. — Jesteś najzdolniejszą uczennicą w tej klasie. Rozumiesz mnie? Najzdolniejszą. A ja przez ostatnie dwa tygodnie patrzę, jak włóczysz się po tych korytarzach, jakbyś miała cień zbyt ciężki, żeby go udźwignąć.

Zatrzymała się przede mną. Z bliska jej oczy za szkłami okularów nie były wściekłe.

Były zmartwione.

— Nie zaliczyłaś testu, który dałam — powiedziała cicho. — Diya Osei nie zaliczyła mojego testu. To się nigdy nie zdarzyło. Ani razu odkąd pojawiłaś się w tej szkole.

Spojrzałam na ławkę. Gardło miałam ściśnięte.

— To w ogóle do ciebie niepodobne.

Uniósła rękę i jeszcze raz poprawiła okulary. Potem wskazała drzwi.

— Wyjdź teraz z mojej lekcji i idź prosto do szkolnej przychodni, niech cię zbadają. Może potrzebujesz witamin albo żelaza, nie wiem, nie jestem lekarzem. — Jej głos stwardniał. — Ale nie będę tu stała i patrzyła, jak moja najzdolniejsza uczennica zasypia i marnuje swoje przeznaczenie. Idź. Teraz.

Zebrałam torbę i wyszłam z uniesioną głową, czując, jak spojrzenia śledzą mnie aż do drzwi.


— Cóż — powiedziała pielęgniarka Jane, wracając do gabinetu z wynikami.

I coś w sposobie, w jaki wypowiedziała to jedno słowo, sprawiło, że żołądek opadł mi gdzieś na dno.

— Jesteś w ciąży.

Zegar na ścianie dalej tykał.

Słyszałam go teraz głośniej. Każda sekunda opadała jak młot.

Tik.

Tik.

Tik.

Wcale nie zakręciło mi się w głowie. Prawie bym chciała, żeby tak było — wtedy miałabym chociaż coś fizycznego, jakiś cielesny pretekst dla tego, jak świat właśnie przechylił się całkiem poza swoją oś. Zamiast tego wszystko pozostało dokładnie takie, jak było.

Buczenie jarzeniówki nade mną. Zapach środków odkażających. Kartka w dłoni pielęgniarki Jane.

— W ciąży — powtórzyłam. Słowo brzmiało w moich ustach obco.

— Tak jak powiedziałam. — Pielęgniarka Jane położyła kartkę na biurku między nami. Odchyliła się na krześle i skrzyżowała ramiona, a wyrazu jej twarzy nie zapomnę nigdy w życiu.

Pogarda.

Czysta, niewzruszona pogarda.

— Wiesz — powiedziała — co roku przewijają się tu dziewczyny takie jak ty. Dziewczyny, które dostały szansę, stypendium, miejsce w tej akademii, prawdziwą okazję, żeby odmienić swoje życie — i co one z tym robią?

Nie odpowiedziałam.

— Rozkładają nogi — powiedziała. Tak po prostu, jakby komentowała pogodę. — Właśnie to robią. Zamiast skupić się na nauce, na zbudowaniu czegoś dla siebie, ganiają za alfami, którzy nigdy nie będą ich traktować poważnie, i kończą właśnie tutaj. W moim gabinecie. Z pozytywnym testem.

Trzęsły mi się ręce. Przycisnęłam je płasko do ud, żeby tego nie zauważyła.

— Jesteś omega z nizin, na stypendium — ciągnęła. — Dostałaś szansę, za którą większość dziewczyn w twojej sytuacji dałaby się zabić. I tak ją wykorzystałaś. Ty w ogóle wiesz, kto jest ojcem?

Pytanie uderzyło we mnie jak kubeł lodowatej wody.

— Naprawdę? — powtórzyła. — A może było ich za dużo, żeby mieć pewność?

— Wynoś się z mojego gabinetu — powiedziała pielęgniarka Jane, wstając z krzesła. — Kontaktuję się z administracją. Takie zachowanie jest podstawą do weryfikacji twojego stypendium. Alfa się o tym dowie, zapewniam cię. — Wskazała drzwi. — Wstydź się. Wstydź się.

Wstałam, nawet nic nie czując ani nie myśląc.

Korytarz był jasny, zwyczajny i pełen uczniów przemieszczających się między zajęciami.

Stałam pośrodku z karteczką z wynikiem w dłoni i kompletnie nie miałam pojęcia, co robić dalej.


Wiedziałam, kto jest ojcem.

I to właśnie sprawiało, że było o tyle gorsze.

Wspomnienie przyszło, zanim zdążyłam je powstrzymać. To, które mieszkało mi pod żebrami za darmo, odkąd tylko minęła noc imprezy.

Pamiętałam śmiech.

Stali stłoczeni na korytarzu przed salonem, głośni i pijani, nawet nie fatygując się, by ściszyć głos. A pośrodku nich Pete, z tym swoim swobodnym, złotym uśmiechem — tym samym, o którym kiedyś myślałam, że jest tylko dla mnie.

— Była w sumie zbyt łatwa — powiedział. — Nawet nie musiałem się specjalnie starać, żeby wejść jej między nogi; nie mam pojęcia, po co w ogóle zakładaliśmy się o to na początku. Miałem ją od pierwszego dnia.

Więcej śmiechu; zaczęli ściskać mu dłonie i patrzeć na niego z podziwem, jakby dokonał czegoś wyjątkowego.

— Ta stypendialna omega — rzucił ktoś. — Klasyka.

— Wow, myślisz, że my też możemy ją przelecieć? — powiedział inny.

— Ej, to ja wygrałem. Ja tu rządzę — głos Pete’a brzmiał jasno, triumfalnie. — Płaćcie.

Minęła chwila, zanim do mnie dotarło, że to ja jestem centrum plotek i że byłam zakładem.

Trzy tygodnie temu wyszłam z tamtej imprezy, nie pozwalając nikomu zobaczyć moich łez, i powiedziałam sobie, że to koniec.

Skończyłam z tym, szłam dalej. Byłam Diyą Osei i nie pozwalałam takim ludziom jak Pete Leadsilver dopisać zakończenia do mojej historii.

— DIYA!

Odwróciłam się do mojej najlepszej przyjaciółki.

Shantel biegła w moją stronę korytarzem; jej locsy fruwały, torba kołysała się dziko na jednym ramieniu, a ona wymijała uczniów bez cienia przeprosin. Wyhamowała tuż przede mną, lekko zdyszana, a jej wzrok przebiegł po mojej twarzy z ostrą uważnością kogoś, kto zna mnie od naszego pierwszego tygodnia w tym miejscu.

— Słyszałam, że pani Smith wysłała cię do kliniki — powiedziała. — Co się stało? Co jest? Jesteś chora? — Potem jej spojrzenie spadło na kartkę w mojej dłoni. — Co to jest?

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, już ją wyrwała.

Patrzyłam, jak czyta.

— O MÓJ BOŻE. — Głos Shantel opadł do szeptu. — Nie. Nie, nie, nie, nie, nie. — Spojrzała na mnie. — Diya.

Piekły mnie oczy. Nie będę płakać na tym korytarzu.

— Musimy mu powiedzieć — oznajmiła natychmiast Shantel. Kartka zmięła się lekko w jej uścisku. — Diya, musimy znaleźć tego skurwiela już teraz. To on to zrobił, on będzie za to odpowiedzialny, nie obchodzi mnie, kim jest jego ojciec...

— Shantel.

— Nie, mówię serio, gdzie on jest? Gdzie jest ten rozpieszczony, nadęty, bezużyteczny...

— Shantel — powtórzyłam głośniej.

Zamilkła.

Ostrożnie odebrałam jej kartkę. Złożyłam ją raz i wsunęłam do torby.

— Ja się tym zajmę — powiedziałam.

— Diya...

— Ja się tym zajmę.

Shantel patrzyła na mnie przez długą chwilę. Potem chwyciła mnie za rękę, ścisnęła raz mocno i nie powiedziała już nic.

Podeszłam na sam koniec korytarza, gdzie miejsce przy oknie było puste. Usiadłam. Wyjęłam telefon.

Otworzyłam wiadomości i znalazłam jego nazwisko.

Pete Leadsilver.

Pisałam powoli.

Musimy porozmawiać. To pilne. Spotkaj się ze mną dzisiaj.

Wpatrywałam się w wiadomość przez trzy sekundy.

Potem nacisnęłam wyślij.

Pojawił się mały znaczek. Po chwili zrobił się niebieski i wiadomość została dostarczona.

Położyłam telefon ekranem w dół na kolanie i spojrzałam przez okno na teren Lead Claw Academy — zielony i złoty, kompletnie obojętny na fakt, że całe moje życie właśnie pękło na pół.

Na ekranie pojawiły się trzy kropki.

Pete pisał.

Następny Rozdział