
NA KOLANA, ALFO.
Jo Peters · Zakończone · 224.2k słów
Wstęp
Mylił się.
Sześć lat temu Pete Leadsilver miał wszystko, czego mógł pragnąć Alfa. Władzę, szanowaną watahę i przyszłość już dla niego napisaną.
Potem poznał mnie.
To, co zaczęło się jak gra, stało się błędem, który przez lata próbowałam po prostu przetrwać. Kiedy powiedziałam mu, że noszę jego dziecko, Pete postanowił mi nie uwierzyć. Odrzucił mnie, upokorzył i pozwolił ludziom wokół siebie dopilnować, żebym zrozumiała, że w jego świecie nie ma dla mnie miejsca.
Więc zniknęłam.
Zabrałam ze sobą sekret ciąży i zbudowałam życie daleko od Alfy, który mnie złamał.
Sześć lat później Pete znajduje mnie znowu. Tyle że tym razem nie jest już człowiekiem, który ma całą władzę. Jego wataha umiera, jego ludzie tracą czas, a ja mogę być jedyną osobą zdolną ich ocalić.
Ale nie jestem już kobietą, którą Pete pamięta. A obok mnie jest mały chłopiec, który ma zdecydowanie zbyt wiele z twarzy Pete’a, żeby to był przypadek.
Nasze ponowne spotkanie powinno dotyczyć lekarstwa, a jednak staje się początkiem wojny, której żadne z nas nie widziało nadchodzącej.
Bo największe zagrożenie dla Pete’a nie czai się poza jego watahą.
Ono jest w jego własnej rodzinie.
Dawna uraza przeradza się w manipulację. Lojalność zamienia się w zdradę. A ludzie, którym Pete ufa, zaczynają ukrywać sekrety grożące zniszczeniem wszystkiego, co zbudował.
A potem ktoś przychodzi po tych, których kocham.
Nagle przestaje chodzić o to, czy Pete zdoła zasłużyć na moje przebaczenie.
Chodzi o to, czy zdoła utrzymać mnie przy życiu.
Czy potrafi ochronić syna, o którego istnieniu nigdy nie wiedział.
Czy zdoła odkryć prawdę, zanim najbliżsi mu ludzie zniszczą wszystko, co wreszcie nauczył się cenić.
Po drodze stracimy ludzi, o których myśleliśmy, że zawsze będą stać obok nas, ja będę zmuszona zmierzyć się z ranami, które przez sześć lat próbowałam zakopać, a rodzina, którą powoli budujemy, zostanie wystawiona na próby, jakich żadne z nas nie potrafiło sobie wyobrazić.
Bo czasem miłość nie jest najtrudniejszą rzeczą do znalezienia. Czasem najtrudniej jest ją przetrwać.
Pete kiedyś wierzył, że władza oznacza, że nigdy nie trzeba nikogo. A ja kiedyś wierzyłam, że przetrwanie jego oznacza zostawienie go za sobą.
Oboje się myliliśmy.
Bo niektóre więzi nie chcą umrzeć, niektóre zdrady tną głębiej niż odrzucenie, a niektórzy ludzie nie wracają do twojego życia po to, by dać ci drugą szansę.
Wracają, żeby pokazać ci dokładnie, co niemal straciłaś.
Pete Leadsilver stracił mnie raz.
Tym razem będzie musiał walczyć, żeby zatrzymać rodzinę, o której istnieniu nigdy nie wiedział, że jej potrzebuje.
Rozdział 1
Punkt widzenia: Diya
„Diya!”
„DIYA!”
Za drugim razem moje imię, kiedy poniosło się w powietrzu, uderzyło inaczej — jak policzek.
Gwałtownie poderwałam głowę tak szybko, że omal nie przygryzłam języka. Podręcznik, którego używałam jak poduszki, zsunął się na bok i chwyciłam go, zanim zdążył runąć na podłogę.
Pani Smith stała z przodu sali i wpatrywała się prosto we mnie.
I wcale nie była zadowolona.
Zerwałam się na nogi. A raczej spróbowałam, bo moje nogi miały inne plany. Kolana ugięły mi się lekko, zanim zdołałam podeprzeć się o krawędź ławki, mrugając mocno, żeby przebić się przez gęstą mgłę zalegającą za oczami. Klasa powoli wracała do ostrości: jarzeniówki, białe tablice, dwadzieścia kilka twarzy zwróconych w moją stronę z rozmaitym stopniem rozbawienia.
Chciałam, żeby podłoga się rozstąpiła i mnie pochłonęła.
— Wstań, Diya. Wstaniesz wreszcie z tego krzesła! — głos pani Smith odbił się od każdej ściany. — Natychmiast!!
Gdzieś po mojej lewej usłyszałam szept, a potem kiepsko stłumiony chichot.
Oczy pani Smith przecięły w bok jak ostrze.
Śmiech ucichł.
— Co — powiedziała, podchodząc do mnie wolno — jest z tobą nie tak, dziewczyno? Nie spałaś w nocy?
Otworzyłam usta, ale nie wydobył się z nich żaden dźwięk.
— Nie stój tak i nie patrz głupio — powiedziała, a jej głos teraz opadł, prawie złagodniał pod warstwą frustracji. — Jesteś najzdolniejszą uczennicą w tej klasie. Rozumiesz mnie? Najzdolniejszą. A ja przez ostatnie dwa tygodnie patrzę, jak włóczysz się po tych korytarzach, jakbyś miała cień zbyt ciężki, żeby go udźwignąć.
Zatrzymała się przede mną. Z bliska jej oczy za szkłami okularów nie były wściekłe.
Były zmartwione.
— Nie zaliczyłaś testu, który dałam — powiedziała cicho. — Diya Osei nie zaliczyła mojego testu. To się nigdy nie zdarzyło. Ani razu odkąd pojawiłaś się w tej szkole.
Spojrzałam na ławkę. Gardło miałam ściśnięte.
— To w ogóle do ciebie niepodobne.
Uniósła rękę i jeszcze raz poprawiła okulary. Potem wskazała drzwi.
— Wyjdź teraz z mojej lekcji i idź prosto do szkolnej przychodni, niech cię zbadają. Może potrzebujesz witamin albo żelaza, nie wiem, nie jestem lekarzem. — Jej głos stwardniał. — Ale nie będę tu stała i patrzyła, jak moja najzdolniejsza uczennica zasypia i marnuje swoje przeznaczenie. Idź. Teraz.
Zebrałam torbę i wyszłam z uniesioną głową, czując, jak spojrzenia śledzą mnie aż do drzwi.
— Cóż — powiedziała pielęgniarka Jane, wracając do gabinetu z wynikami.
I coś w sposobie, w jaki wypowiedziała to jedno słowo, sprawiło, że żołądek opadł mi gdzieś na dno.
— Jesteś w ciąży.
Zegar na ścianie dalej tykał.
Słyszałam go teraz głośniej. Każda sekunda opadała jak młot.
Tik.
Tik.
Tik.
Wcale nie zakręciło mi się w głowie. Prawie bym chciała, żeby tak było — wtedy miałabym chociaż coś fizycznego, jakiś cielesny pretekst dla tego, jak świat właśnie przechylił się całkiem poza swoją oś. Zamiast tego wszystko pozostało dokładnie takie, jak było.
Buczenie jarzeniówki nade mną. Zapach środków odkażających. Kartka w dłoni pielęgniarki Jane.
— W ciąży — powtórzyłam. Słowo brzmiało w moich ustach obco.
— Tak jak powiedziałam. — Pielęgniarka Jane położyła kartkę na biurku między nami. Odchyliła się na krześle i skrzyżowała ramiona, a wyrazu jej twarzy nie zapomnę nigdy w życiu.
Pogarda.
Czysta, niewzruszona pogarda.
— Wiesz — powiedziała — co roku przewijają się tu dziewczyny takie jak ty. Dziewczyny, które dostały szansę, stypendium, miejsce w tej akademii, prawdziwą okazję, żeby odmienić swoje życie — i co one z tym robią?
Nie odpowiedziałam.
— Rozkładają nogi — powiedziała. Tak po prostu, jakby komentowała pogodę. — Właśnie to robią. Zamiast skupić się na nauce, na zbudowaniu czegoś dla siebie, ganiają za alfami, którzy nigdy nie będą ich traktować poważnie, i kończą właśnie tutaj. W moim gabinecie. Z pozytywnym testem.
Trzęsły mi się ręce. Przycisnęłam je płasko do ud, żeby tego nie zauważyła.
— Jesteś omega z nizin, na stypendium — ciągnęła. — Dostałaś szansę, za którą większość dziewczyn w twojej sytuacji dałaby się zabić. I tak ją wykorzystałaś. Ty w ogóle wiesz, kto jest ojcem?
Pytanie uderzyło we mnie jak kubeł lodowatej wody.
— Naprawdę? — powtórzyła. — A może było ich za dużo, żeby mieć pewność?
— Wynoś się z mojego gabinetu — powiedziała pielęgniarka Jane, wstając z krzesła. — Kontaktuję się z administracją. Takie zachowanie jest podstawą do weryfikacji twojego stypendium. Alfa się o tym dowie, zapewniam cię. — Wskazała drzwi. — Wstydź się. Wstydź się.
Wstałam, nawet nic nie czując ani nie myśląc.
Korytarz był jasny, zwyczajny i pełen uczniów przemieszczających się między zajęciami.
Stałam pośrodku z karteczką z wynikiem w dłoni i kompletnie nie miałam pojęcia, co robić dalej.
Wiedziałam, kto jest ojcem.
I to właśnie sprawiało, że było o tyle gorsze.
Wspomnienie przyszło, zanim zdążyłam je powstrzymać. To, które mieszkało mi pod żebrami za darmo, odkąd tylko minęła noc imprezy.
Pamiętałam śmiech.
Stali stłoczeni na korytarzu przed salonem, głośni i pijani, nawet nie fatygując się, by ściszyć głos. A pośrodku nich Pete, z tym swoim swobodnym, złotym uśmiechem — tym samym, o którym kiedyś myślałam, że jest tylko dla mnie.
— Była w sumie zbyt łatwa — powiedział. — Nawet nie musiałem się specjalnie starać, żeby wejść jej między nogi; nie mam pojęcia, po co w ogóle zakładaliśmy się o to na początku. Miałem ją od pierwszego dnia.
Więcej śmiechu; zaczęli ściskać mu dłonie i patrzeć na niego z podziwem, jakby dokonał czegoś wyjątkowego.
— Ta stypendialna omega — rzucił ktoś. — Klasyka.
— Wow, myślisz, że my też możemy ją przelecieć? — powiedział inny.
— Ej, to ja wygrałem. Ja tu rządzę — głos Pete’a brzmiał jasno, triumfalnie. — Płaćcie.
Minęła chwila, zanim do mnie dotarło, że to ja jestem centrum plotek i że byłam zakładem.
Trzy tygodnie temu wyszłam z tamtej imprezy, nie pozwalając nikomu zobaczyć moich łez, i powiedziałam sobie, że to koniec.
Skończyłam z tym, szłam dalej. Byłam Diyą Osei i nie pozwalałam takim ludziom jak Pete Leadsilver dopisać zakończenia do mojej historii.
— DIYA!
Odwróciłam się do mojej najlepszej przyjaciółki.
Shantel biegła w moją stronę korytarzem; jej locsy fruwały, torba kołysała się dziko na jednym ramieniu, a ona wymijała uczniów bez cienia przeprosin. Wyhamowała tuż przede mną, lekko zdyszana, a jej wzrok przebiegł po mojej twarzy z ostrą uważnością kogoś, kto zna mnie od naszego pierwszego tygodnia w tym miejscu.
— Słyszałam, że pani Smith wysłała cię do kliniki — powiedziała. — Co się stało? Co jest? Jesteś chora? — Potem jej spojrzenie spadło na kartkę w mojej dłoni. — Co to jest?
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, już ją wyrwała.
Patrzyłam, jak czyta.
— O MÓJ BOŻE. — Głos Shantel opadł do szeptu. — Nie. Nie, nie, nie, nie, nie. — Spojrzała na mnie. — Diya.
Piekły mnie oczy. Nie będę płakać na tym korytarzu.
— Musimy mu powiedzieć — oznajmiła natychmiast Shantel. Kartka zmięła się lekko w jej uścisku. — Diya, musimy znaleźć tego skurwiela już teraz. To on to zrobił, on będzie za to odpowiedzialny, nie obchodzi mnie, kim jest jego ojciec...
— Shantel.
— Nie, mówię serio, gdzie on jest? Gdzie jest ten rozpieszczony, nadęty, bezużyteczny...
— Shantel — powtórzyłam głośniej.
Zamilkła.
Ostrożnie odebrałam jej kartkę. Złożyłam ją raz i wsunęłam do torby.
— Ja się tym zajmę — powiedziałam.
— Diya...
— Ja się tym zajmę.
Shantel patrzyła na mnie przez długą chwilę. Potem chwyciła mnie za rękę, ścisnęła raz mocno i nie powiedziała już nic.
Podeszłam na sam koniec korytarza, gdzie miejsce przy oknie było puste. Usiadłam. Wyjęłam telefon.
Otworzyłam wiadomości i znalazłam jego nazwisko.
Pete Leadsilver.
Pisałam powoli.
Musimy porozmawiać. To pilne. Spotkaj się ze mną dzisiaj.
Wpatrywałam się w wiadomość przez trzy sekundy.
Potem nacisnęłam wyślij.
Pojawił się mały znaczek. Po chwili zrobił się niebieski i wiadomość została dostarczona.
Położyłam telefon ekranem w dół na kolanie i spojrzałam przez okno na teren Lead Claw Academy — zielony i złoty, kompletnie obojętny na fakt, że całe moje życie właśnie pękło na pół.
Na ekranie pojawiły się trzy kropki.
Pete pisał.
Ostatnie Rozdziały
#179 Rozdział 179 Razem
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#178 Rozdział 178 Pożegnanie
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#177 Rozdział 177 Koniec jej gry
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#176 Rozdział 176 Ratunek
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#175 Rozdział 175 Plan
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#174 Rozdział 174 Prawda
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#173 Rozdział 173 Cena
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#172 Rozdział 172 Konfrontacja 2
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#171 Rozdział 171 Konfrontacja
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026#170 Rozdział 170 Połączenie
Ostatnia Aktualizacja: 11/20/2026
Może Ci się spodobać 😍
Gdy Kontrakty Zamieniają się w Zakazane Pocałunki
*
Kiedy Amelia Thompson podpisała ten kontrakt małżeński, nie wiedziała, że jej mąż był tajnym agentem FBI.
Ethan Black podszedł do niej, aby zbadać Viktor Group—skorumpowaną korporację, w której pracowała jej zmarła matka. Dla niego Amelia była tylko kolejnym tropem, możliwie córką spiskowca, którego miał zniszczyć.
Ale trzy miesiące małżeństwa zmieniły wszystko. Jej ciepło i zaciekła niezależność rozmontowały każdą obronę wokół jego serca—aż do dnia, kiedy zniknęła.
Trzy lata później wraca z ich dzieckiem, szukając prawdy o śmierci swojej matki. I nie jest już tylko agentem FBI, ale człowiekiem desperacko pragnącym ją odzyskać.
Kontrakt małżeński. Dziedzictwo zmieniające życie. Zdrada łamiąca serce.
Czy tym razem miłość przetrwa największe oszustwo?
Zdobycie Dziedzica, Który Mnie Dręczył
Patrzę w jego przepiękne zielone oczy i moja odpowiedź jest natychmiastowa: „Tak.”
„A czy ty, Nathan Edward Ashford, bierzesz April Lillian Farrah za żonę, na dobre i na złe, w zdrowiu i chorobie, aż do śmierci?”
Nathan ściska moją dłoń i pochyla się do przodu. Jego usta muskają moje ucho, wywołując dreszcz na moich plecach.
„Naprawdę jesteś bezczelna, April,” szepcze. „Bezczelna i złudna.” Potem odsuwa się i obdarza mnie najszerszym, najbardziej złowieszczym uśmiechem, jaki kiedykolwiek widziałam, po czym ogłasza całemu kościołowi: „Wolałbym. Zjeść. Gówno.”
Życie April jest już wystarczająco skomplikowane – balansowanie między przytłaczającymi rachunkami medycznymi młodszej siostry a stresującymi studiami po stracie obojga rodziców. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuje, jest Nathan Ashford: jej pierwsza miłość, która złamała jej serce i upokorzyła ją w liceum, wracając do jej życia.
Odkrywa, że Nathan jest jednym z trzech spadkobierców najpotężniejszej rodziny w mieście, która organizuje konkurs na znalezienie żony. April absolutnie nie chce mieć z tym nic wspólnego – dopóki jej wścibska współlokatorka nie zgłasza jej kandydatury.
Nagle wrzucona w luksusowy świat Nathana, musi poradzić sobie z towarzyskimi manierami, zaciętą rywalizacją i niepokojącymi sekretami. Ale najtrudniejsze wyzwanie? Ponowne spotkanie z Nathanem i uczucia, które w niej budzi.
Czy April wyjdzie z tego z nienaruszonym sercem – czy Nathan zniszczy ją po raz kolejny?
Przekupstwo Zemsty Miliardera
Jej życie jest idealne, dopóki jej szklany zamek nie rozpadnie się na kawałki. Mąż przyznaje się do zdrady z jej własną siostrą, a na domiar złego spodziewają się dziecka. Liesl decyduje, że najlepszym sposobem na naprawienie swojego złamanego serca jest zniszczenie jedynej rzeczy, którą jej mąż ceni bardziej niż cokolwiek innego: jego kariery.
Isaias Machado to miliarder, pierwsze pokolenie Amerykanów, który zna wartość ciężkiej pracy i tego, co trzeba zrobić, aby przetrwać. Całe jego życie było ukierunkowane na moment, w którym może odebrać firmę McGrathów skorumpowanym ludziom, którzy kiedyś pozostawili jego rodzinę bez dachu nad głową.
Kiedy Liesl McGrath zbliża się do miliardera, aby przekupić go informacjami, które mogą zniszczyć jej byłego męża, Isaias Machado aż rwie się do tego, by zabrać wszystko, co McGrathowie cenią, w tym Liesl.
Historia miłości, zemsty i uzdrowienia musi się gdzieś zacząć, a ból Liesl jest katalizatorem najdzikszego rollercoastera w jej życiu. Niech przekupstwo się zacznie.
Niemowa żona kobieciarza
Ona szukała wolności. On dał jej obsesję, owiniętą w czułość.
Genesis Caldwell myślała, że ucieczka z przemocowego domu oznacza zbawienie – ale jej aranżowane małżeństwo z miliarderem Kieranem Blackwoodem może być własnym rodzajem więzienia.
Jest zaborczy, kontrolujący, niebezpieczny. A jednak w swoim zepsutym sposobie... jest dla niej delikatny.
Dla Kierana, Genesis nie jest tylko żoną. Jest wszystkim.
I będzie chronił to, co jego. Nawet jeśli oznacza to zniszczenie wszystkiego innego.
Ups! Wysłałam mojemu szefowi seksta w Sylwestra
— Jesteś chory! Nigdy cię nie chciałam! — wysyczałam przez zęby, nienawidząc tego, jak słabo zabrzmiał mój głos. Nienawidząc tego, że moje ramiona nagle nie miały siły, by go odepchnąć.
I tego, że jakaś część mnie naprawdę go pragnęła, mimo wszystko.
— Zaprzeczaj dalej — mruknął, a jego spojrzenie pociemniało. — To tylko sprawia, że mam jeszcze większą ochotę pochylić cię nad moim biurkiem i wyruchać z ciebie ten pysk.
Kiedy asystentka zarządu Alice Rhodes wysłała swojemu aroganckiemu i nieznośnemu szefowi, Theodore’owi Linden-Hawthorne’owi, seksualną wiadomość podczas firmowej imprezy noworocznej, jej życie całkowicie stanęło na głowie.
Straciła wszystko: narzeczonego, rodzinę i najlepszą przyjaciółkę — a to wszystko przez jedną żenującą pomyłkę. Jakby tego było mało, Theodore zdawał się niezdolny trzymać się od niej z daleka, a Alice z przerażeniem uświadomiła sobie, że to uczucie powoli zaczyna działać w obie strony.
Ale to przyciąganie miało swoją cenę. Alice i Theodore pochodzili z dwóch zupełnie różnych światów. Ich fascynacja była zakazana i potępiana przez wszystkich wokół. Czy ich miłość przetrwa mściwych byłych partnerów, soczyste skandale, ukryte sekrety i nieoczekiwane niespodzianki?
Dziwak Stada: Tajemnica do Odkrycia
Jej rodzice byli jedną z najsilniejszych par beta (drugich po alfie) swoich czasów na całym kontynencie. Ale nawet mając beta krew płynącą w jej żyłach, Aadhya wiedziała, że różni się od wszystkich wilkołaków, które spotkała w swoim życiu. Nie miała wyostrzonych zmysłów wilkołaków, nie przekształciła się nawet w swojego wilka, gdy osiągnęła odpowiedni wiek, co automatycznie uczyniło ją "dziwakiem stada".
Pomimo bycia traktowaną jak wyrzutek, prześladowaną przez inne wilcze dzieci i budzenia się każdego dnia z tym przerażającym śmiechem i koszmarem, który zawsze wydawał się zbyt realny, by być tylko koszmarem, nigdy nie pozwoliła sobie poczuć się słabą. Zmuszała się do granic możliwości i trenowała tak samo, jak każdy wilk w ich stadzie.
To był dzień jej dwudziestych urodzin, kiedy nagle poczuła "mrowienie partnera" od dotyku swojego głównego prześladowcy, przyszłego alfy ich stada, Ethana Smitha. Wiedziała, że od momentu, kiedy poczuła to pierwsze mrowienie, nic już nie będzie normalne, ale nie wiedziała, że w jej życiu od samego początku nie było nic normalnego.
Czy Ethan zaakceptuje dar więzi partnera i zostawi swoją dziewczynę z wysoką rangą dla człowieka? Czy Aadhya będzie w stanie przetrwać wszystko, co wkrótce nadejdzie?
Dołącz do Aadhyi w podróży jej życia, pełnej tajemnic, akcji, romansu i wielu zwrotów akcji...
Przeczytaj "Dziwak Stada: Tajemnica do Odkrycia", aby doświadczyć rollercoastera emocji i zobaczyć, jak rozwija się życie zwykłej ludzkiej dziewczyny Aadhyi w świecie wilkołaków.
Już kochana i doceniana przez tysiące czytelników na różnych platformach ebooków na całym świecie. Pierwsze podpisane dzieło autorki Mudity Upreti.
Jego Odrzucona Luna, Obsesja Rywala
Eira Crawford usłyszała te słowa zza drzwi gabinetu swojego męża.
Przez cztery lata była ukrytą partnerką Sebastiana Hale’a. Prowadziła jego dom, zabawiała jego krewnych, sprzątała po jego bałaganach i żyła z trzech tysięcy dolarów, które dawał jej co miesiąc, jak z jałmużny. Nawet kupno nowego płaszcza wymagało tłumaczeń.
A dla swojej pierwszej miłości mimochodem przygotował trzysta tysięcy dolarów na finansowanie badań.
Dla Sebastiana Eira była niczym więcej niż Omegą bez wilka z domu dziecka. Cichą, posłuszną żoną bez watahy, bez władzy i bez wartości innej niż ta, że da się ją wykorzystać. Nigdy publicznie nie przedstawił jej jako swojej Luny. Jego rodzina traktowała ją jak służącą. Jego ukochana kpiła z niej jako z kobiety, która potrafi przetrwać tylko wtedy, gdy uczepi się Alfy.
Więc Eira przestała płakać.
Nagrała romans, złożyła wniosek o rozwiązanie więzi partnerskiej i położyła przed Sebastianem papiery rozwodowe. Nawet wtedy uznał, że urządza scenę. Podpisał bez wahania, pewien, że wróci na kolanach, kiedy zrozumie, że nikt inny nie zechce porzuconej Omegi bez wilka.
Mylił się.
Kobieta, którą zostawił w domu przy zlewie, była inżynierką elektryczką po Stanfordzie. „Bezużyteczna” żona, którą ignorował, była ukrytą główną inżynierką stojącą za krajowym projektem samodzielnie opracowanego układu scalonego. Jej działania były objęte klauzulą tajności. Jej zniknięcie mogło zaalarmować władze federalne. Jej nazwisko — gdyby wyszło na jaw — wystarczyłoby, by wstrząsnąć całym środowiskiem naukowym.
A Sebastian nie wiedział nic.
Gdy wyszła z jego domu, nie zabierając nic poza wolnością, Eira przecięła się z Killianem Sterlingiem, najzimniejszą i najpotężniejszą Alfą na północy. Nie znał jeszcze jej imienia, ale jego wilk rozpoznał w niej coś, czego wszyscy inni nie dostrzegli.
Tymczasem Sebastian w końcu zrozumiał, że Eira nie blefuje.
Przeczesał całe miasto jak szaleniec. Po raz pierwszy od czterech lat publicznie nazwał ją swoją żoną. Zażądał, by wróciła. Błagał o kolejną szansę.
Ale wtedy Eira już nie czekała w jego domu.
Siedziała przy stole w jadalni watahy Sterlingów, ubrana z cichą pewnością siebie, a obok niej stała najbardziej budząca strach Alfa w Ameryce Północnej.
Na oczach wszystkich Killian Sterling położył dłoń na jej plecach i powiedział chłodno:
— Eira nie jest niczyją porzuconą Omegą.
— Jest moją Luną.
Związana z jej Alfa Instruktorem
Kilka tygodni później na salę wchodzi nasz nowy instruktor walki, alfa. Regis. Ten facet z lasu. Jego spojrzenie od razu chwyta się mojego i wiem, że mnie rozpoznaje. Wtedy moja skrywana tajemnica uderza we mnie jak cios w brzuch: jestem w ciąży.
Ma dla mnie propozycję, która splata nas jeszcze mocniej. Ochrona… czy złota klatka? Szepty robią się coraz bardziej jadowite, mrok zaczyna się zacieśniać. Dlaczego tylko ja nie mam wilka? Czy on jest moim wybawieniem… czy pociągnie mnie prosto na dno?
Ukoronowana przez Los
„Ona byłaby tylko Rozmnażaczką, ty byłabyś Luną. Kiedy zajdzie w ciążę, nie dotknąłbym jej więcej.” Szczęka mojego partnera, Leona, zacisnęła się.
Zaśmiałam się, gorzkim, złamanym dźwiękiem.
„Jesteś niewiarygodny. Wolałabym przyjąć twoje odrzucenie, niż żyć w ten sposób.”
——
Jako dziewczyna bez wilka, opuściłam mojego partnera i moją watahę.
Wśród ludzi przetrwałam, stając się mistrzynią tymczasowości: przenosząc się z pracy do pracy... aż stałam się najlepszą barmanką w małym miasteczku.
Tam znalazł mnie Alfa Adrian.
Nikt nie mógł oprzeć się czarującemu Adrianowi, więc dołączyłam do jego tajemniczej watahy, ukrytej głęboko na pustyni.
Rozpoczął się Turniej Króla Alfów, odbywający się co cztery lata. Ponad pięćdziesiąt watah z całej Ameryki Północnej rywalizowało.
Świat wilkołaków stał na krawędzi rewolucji. Wtedy znowu zobaczyłam Leona...
Rozdarta między dwoma Alfami, nie miałam pojęcia, że to, co nas czeka, to nie tylko zawody, ale seria brutalnych, bezlitosnych prób.
Sekretarko, Czy Chcesz Się Ze Mną Przespać?
Może dlatego żadna z nich nie wytrzymywała dłużej niż dwa tygodnie. Szybko mu się nudziły. Ale Valeria powiedziała „nie” i to tylko sprawiło, że zaczął gonić ją jeszcze zawzięciej, kombinując coraz to inne sposoby, żeby dostać to, czego chciał — nie rezygnując przy tym ze swoich rozrywek z innymi kobietami.
Nawet nie zauważył, kiedy Valeria stała się jego prawą ręką, i potrzebował jej do wszystkiego, jakby bez niej nie potrafił nawet oddychać. Mimo to nie przyznał się, że ją kocha, dopóki ona nie dotarła do swojej granicy i po prostu nie odeszła.
Powstająca Luna
Mylili się.
Seren została skradziona jako noworodek i wychowana w watasze, która traktowała ją jak rzecz jednorazowego użytku. Bita i więziona, przetrwała, ukrywając swoją siłę — aż bal godów sprawił, że los runął z hukiem w jej życie.
Gdy wrogowie są gotowi sprzedawać cudze życia, a jej przeszłość jest związana z tronem, Seren musi się podnieść… albo zginąć.
Mroczny wilkołaczy romans o władzy, przeznaczeniu i zemście.
O jeden fałszywy pocałunek od wszystkiego
Ale gdy wyreżyserowane sceny zamieniają się w przeciągające się muśnięcia, a udawane pocałunki stają się niebezpiecznie prawdziwe, granice zaczynają się zacierać.
Bo niewidzialna dziewczyna wreszcie zostaje dostrzeżona… a nietykalny playboy może zakochiwać się jako pierwszy.












