Rozdział 2 W co uwierzył mnie księżyc

Perspektywa Diyi

Pamiętałam pełnię księżyca.

Tak zawsze zaczynało się to wspomnienie.

To był czwartkowy wieczór, kiedy Pete przyszedł po mnie do biblioteki.

— Zostaw książki — powiedział, opierając się o framugę drzwi z tą swobodną pewnością człowieka, któremu ani razu w życiu nie powiedziano „nie”. — Wychodzimy.

— Pete, mam zadanie na…

— Diya. — Wypowiedział moje imię w ten sposób, że dłonie powoli się poruszyły i objęły moją pierś. — Hej, ufasz mi? Zostaw książki.

Natychmiast straciłam całą zdolność skupienia.

Nikt nie zatrzymał nas przy bramie. Oczywiście, że nie. Był Petem Leadsilverem, dziedzicem Alfy Lead Claw, a strażnicy odsunęli się na bok, zanim w ogóle do nich dotarł. Poczułam wtedy mały, głupi dreszcz — z powodu tego, że byłam dziewczyną u jego boku, dziewczyną, którą wybrał, żeby przeprowadzić ją przez tamte bramy w czwartkową noc pełni.

Teraz wiem lepiej.

Ale tamtej nocy nie wiedziałam niczego poza tym, że jego dłoń była ciepła w mojej, że droga lśniła srebrem i że prowadził tak, jakby należała do niego noc.

Chata stała głęboko w lesie, czterdzieści minut od akademii. Kiedy pchnął drzwi i otworzył je na oścież, przestałam iść.

Świece, dziesiątki — małe, dające ciepłe światło — stały na każdej powierzchni. Polne kwiaty w słoiku na stole. Skądś cicho sączyła się muzyka, coś powolnego i bolesnego, co poczułam w piersi, zanim w ogóle dotarło do mnie przez uszy. Całe pomieszczenie pachniało sosną i czymś słodkim.

— Pete…

— Podoba ci się? — Uważnie obserwował moją twarz, jakby moja reakcja była jedyną rzeczą na świecie, która miała dla niego znaczenie.

Głupio i naiwnie się uśmiechnęłam.

A on się uśmiechnął. Tym powolnym, prywatnym uśmiechem, który zachowywał na chwile, gdy byliśmy tylko we dwoje, i przyciągnął mnie do siebie, i szepnął moje imię w moje włosy, a ja pomyślałam… naprawdę pomyślałam…

Tamtej nocy czułam się jak najcenniejsza rzecz na świecie.

Teraz czuję się jak idiotka.

Bo tamta noc była wykalkulowana.

Świece, kwiaty, muzyka, wyczucie czasu z pełnią — wszystko to było ustawione. Scena. Przynęta.

A ja weszłam prosto w to i powiedziałam „tak”.


Już tam był, kiedy dotarłam nad jezioro. Odpisał na moją wiadomość i zgodził się spotkać.

Stał na skraju wody z rękami w kieszeniach, a późnopopołudniowe światło podkreślało linię jego szczęki, ramiona, ten swobodny sposób, w jaki się trzymał — jakby świat był wygodnym miejscem zaprojektowanym specjalnie dla jego komfortu.

Irytująco, był bardziej przystojny, niż go zapamiętałam.

Odwrócił się, gdy usłyszał moje kroki na żwirowej ścieżce. Jego spojrzenie przebiegło po mnie raz — szybko, oceniająco.

— Tak? — powiedział.

Jedno słowo. To było jego powitanie. Nie moje imię. Nie „hej” ani „wszystko w porządku” ani nic, co uznawałoby, że kiedyś coś dla siebie znaczyliśmy. Tylko „Tak?”.

Wyjęłam z torby złożoną kartkę z wynikiem i podałam mu ją.

Popatrzył na to, ale nie wziął.

– Co to, kurwa, jest? – Powolny uśmiech rozlał mu się po twarzy, leniwy i złośliwy. – List miłosny? Nie mów mi… że przyszłaś błagać, żebym cię przyjął z powrotem. – Zaśmiał się cicho i skinął głową w stronę drzew. – Albo wiesz co, możemy pominąć dramy. Pójdziemy za tamto drzewo, zerżniemy się raz jeszcze na stare czasy.

– Pieprz się, Pete. – Mój głos zabrzmiał pewniej, niż się spodziewałam. – Myślisz, że cały świat kręci się wokół ciebie. Myślisz, że ludzie to tylko zabawki, które możesz podnosić i odkładać, kiedy ci pasuje.

Jego uśmiech odrobinę przygasł.

– Ej. – Rozłożył ręce. – Czego ode mnie chcesz, Diya? Wysłałaś zagadkowego SMS-a, przyszedłem. Powiedz, po co przyszłaś.

Patrzyłam na niego przez chwilę. Na usta, które kiedyś całowałam. Na dłonie, o których kiedyś myślałam, że są bezpieczne.

Powiedziałam to wprost.

– Pete… jestem w ciąży.

Jezioro łagodnie pluskało o kamienie za jego plecami. Gdzieś wśród drzew odezwał się ptak. Świat toczył się dalej, obojętny.

Pete wpatrywał się we mnie. Coś przemknęło mu po twarzy – konsternacja, prawdziwa konsternacja, jakbym wypowiedziała te słowa w języku, którego nie znał.

– Okej… – powiedział powoli. – Mówisz mi to, bo…?

– Bo ty jesteś ojcem, Pete.

Minęła sekunda, potem druga.

A potem się roześmiał.

Roześmiał się z głębi piersi, głośno, pochylając się lekko w pasie, jakbym właśnie rzuciła najlepszą puentę, jaką usłyszał w całym roku. Śmiał się, aż przycisnął dłoń do brzucha. Aż zaszkliły mu się oczy.

– Ty… – Wyprostował się i wskazał na mnie, wciąż szczerząc zęby. – Musisz być niezłym żartownisiem. Wiedziałem, że jesteś bystra, Diya, ale nie wiedziałem, że jesteś też klaunem.

Nie drgnęłam. Przygotowałam się na wiele reakcji. Nawet na tę.

– Nie żartuję – powiedziałam. – Od tygodni źle się czuję. Byłam dziś rano w klinice. To nie jest żart, Pete.

Śmiech umarł, a to, co go zastąpiło, było gorsze.

– Nie – powiedział cicho, ostrzegawczo. – Nie waż się tu stać i mi tego mówić.

– Pete…

– Jak ty, kurwa, wyobrażasz sobie, że mam to zaakceptować? – Jego głos opadł do czegoś lodowatego. – Jesteś omegą. Nędzarką na stypendium. Wiesz, kim ja jestem? Wiesz, kim jest moja rodzina? – Podszedł bliżej. Jakby tylko przypominał mi o dystansie między nami, który on zawsze czuł, nawet wtedy, gdy ja nie. – Jestem za młody, żeby zostać ojcem. A nawet gdybym nie był… nawet gdyby nadszedł czas i byłbym gotowy… to nie byłoby z dzieckiem omegi. Nigdy nie byłoby z tobą.

Każde słowo było wyważone.

– Pozbądź się tego – powiedział. – Jeśli wiesz, co dla ciebie dobre.

Jezioro było nieruchome za jego plecami, a nawet ptak ucichł.

– Pete… – Mój głos pękł. Tylko raz. Nienawidziłam się za to. – Pete, proszę, nie rób tego.

Spojrzał na mnie.

A ja patrzyłam, jak podejmuje decyzję.

Poprzedni Rozdział
Następny Rozdział