Rozdział 3 Mroczny koniec wszystkiego.

Perspektywa Diyi

Shantel zdążyła wysłać jeszcze cztery wiadomości, zanim dotarłam mniej więcej do połowy drogi z powrotem do akademików.

„Diya, gdzie jesteś?”

„Jestem w pokoju, czekam”

„DIYA OSEI ODBIERZ TELEFON”

„Przysięgam na Boga, jeśli nie odpiszesz w dwie minuty, idę cię szukać”

Prawie się uśmiechnęłam. Szybko odpisałam.

„Już idę. Daj mi dziesięć minut.”

Schowałam telefon do kieszeni i szłam dalej.

Teren akademii o tej porze był cichszy — ten cienki skrawek wieczoru, gdy kolacja już się skończyła, ale do godziny policyjnej jeszcze brakowało czasu, a większość studentów siedziała w swoich pokojach.

Ścieżka od wschodniej bramy do akademików prowadziła przez stary ogród — długi odcinek alei otoczonej żywopłotami, które ogrodnicy utrzymywali idealnie przycięte, ale z których nocą prawie nikt nie korzystał, bo lampy na tej stronie kampusu były zepsute od dwóch tygodni i nikt nie przyszedł ich naprawić.

Szłam tędy setki razy.

Nie przyszło mi do głowy, że to coś znaczy.

Myślałam o mamie. Na tym utknęły moje myśli — gdzieś pomiędzy jeziorem a ogrodową ścieżką. Myślałam o jej twarzy, o tym, co się na niej pojawi, kiedy jej powiem. Pracowała na dwóch etatach, żeby kupić mi szkolny mundurek do Lead Claw. Pierwszego dnia stała przy bramie ze splecionymi dłońmi i łzami, które usiłowała ukryć, i powiedziała mi…

Żywopłot zaszeleścił po mojej lewej stronie.

Nie zatrzymałam się. W ogrodach coś szeleści. Normalny dźwięk.

A potem czyjaś dłoń zacisnęła się na moim ramieniu od tyłu.

Ledwie zdążyłam nabrać powietrza, kiedy druga chwyciła moje drugie ramię i szarpnięto mnie w tył, ze ścieżki, w ciemną szczelinę między żywopłotami, a dźwięk, który wyrwał mi się z gardła, nawet nie był krzykiem — był zbyt nagły jak na krzyk, zbyt szokujący; tylko zduszony, bezpowietrzny odgłos, który zniknął w nocy, nie mając się o co zaczepić.

Trzech.

Zarejestrowałam to we fragmentach. Trzy sylwetki w ciemnych ubraniach, twarze mieli zasłonięte. To nie byli pracownicy akademii.

Czekali na mnie.

— Przestań się szarpać — powiedział jeden z nich. — Tylko sobie to utrudniasz.

Mimo to walczyłam.

Nie wiem, co sądziłam, że da mi ta walka. Miałam dwadzieścia dwa lata, byłam omegą, w ciąży, a oni byli trzema mężczyznami zbudowanymi jak ściany.

Ale coś zwierzęcego i wściekłego wezbrało we mnie i wykręcałam się, drapałam, kopałam, aż jeden z nich złapał obie moje ręce w jedną dłoń i uniósł moje nadgarstki nad moją głowę tak swobodnie, że to było niemal obraźliwe.

Ciosy spadły bez ostrzeżenia. Uderzano mnie pięściami, kopano i bito, aż zaczęłam krwawić.

Pamiętam: ziemię, która jeszcze przed chwilą była pod moimi stopami, a nagle znalazła się pod moją twarzą. Zapach brudu i zgniecionej trawy. Coś palącego, rozlewającego się przez żebra. Poczułam nagi, surowy ból.

Pamiętam, jak próbowałam zwinąć się wokół własnego brzucha.

Chcieli wysłać wiadomość.

Kiedy przestali, jeden z nich kucnął obok mnie. Słyszałam własny oddech, urywany i wilgotny. Ziemia była zimna przy moim policzku.

— Słuchaj uważnie, suko — powiedział. — Wyniesiesz się. Dzisiaj w nocy. Oddalisz się z terytorium Lead Claw tak daleko, jak poniosą cię nogi, i już nigdy tu nie wrócisz.

Nie odpowiedziałam. Nie byłam pewna, czy w ogóle potrafię.

— Twoja matka — ciągnął, a to słowo uderzyło we mnie jak kamień wrzucony w spokojną wodę — i twoja młodsza siostra. Wiemy, gdzie mieszkają. Wiemy, o której twoja siostra wraca ze szkoły. — Przerwa. Żeby to do mnie dotarło. — Jeśli wrócisz. Jeśli komukolwiek powiesz. Jeśli sprawisz jakiekolwiek kłopoty rodzinie Pete’a Leadsilvera. Następnym razem nie będziemy tacy delikatni.

Wstał.

Usłyszałam, jak odchodzą. Jak mężczyźni, którzy skończyli rutynową sprawunkową robotę i wracają do domu na kolację.

A potem nie było nic.

Tylko ogród. Potłuczone lampy. Daleki odgłos akademii, która toczyła swój wieczór.

Leżałam na ziemi bardzo długo.

Nie wiem, jak długo. Wystarczająco długo, żeby chłód przeszedł z powierzchni skóry w głąb kości. Wystarczająco długo, żeby ból ułożył się z ostrego w głęboki, tępy puls. Wystarczająco długo, żebym zaczęła płakać — co zrobiłam, po cichu i zupełnie sama, w ciemną ziemię ogrodu Lead Claw Academy.

Wystarczająco długo, by myśleć o Prisce i mojej matce wracających ze szkoły do domu.

To mnie podniosło.

Sama twarz mojej siostry — czternaście lat, drobna jak na swój wiek, zawsze z nosem w książce — i obraz kogoś, kto idzie za nią tamtą drogą.

Podniosłam się powoli.

Zajęło mi to trzy próby. Żebra wrzeszczały. Ręce trzęsły mi się tak bardzo, że ledwo potrafiłam odepchnąć się od ziemi. Ale wstałam, wyprostowałam się na tyle, na ile mogłam, i otarłam brud z twarzy grzbietem nadgarstka.

Telefon wciąż miałam w kieszeni.

Siedem nieodebranych połączeń od Shantel.

Wpatrywałam się w jej imię na ekranie przez długą chwilę. Kciuk zawisł w powietrzu. Pomyślałam, żeby oddzwonić. Pomyślałam o jej głosie, jak jej pęknie, kiedy usłyszy mój. Jak przybiegnie. Jak będzie chciała iść do administracji, do gabinetu Alfy, gdziekolwiek, co mogłoby przynieść sprawiedliwość.

I pomyślałam o tym, co powiedział tamten mężczyzna.

Jeśli komukolwiek powiesz.

Schowałam telefon z powrotem do kieszeni.

Podniosłam torbę, która wylądowała w żywopłocie, zarzuciłam ją na ramię i ruszyłam.

Nie w stronę dormitorium.

Od niego. W przeciwną.

Poprzedni Rozdział
Następny Rozdział