Rozdział 4 Miasto, które nie zna twojego imienia

Perspektywa Diyi

Miasto nie przejmowało się tym, że byłam rozbita.

To była pierwsza rzecz, którą o nim zrozumiałam. Szłam przez noc i większą część następnego poranka, łapiąc dwa podwózki od życzliwych nieznajomych, którzy nie zadawali pytań — co mówiło mi, że wyglądałam dokładnie tak źle, jak się czułam.

Gdy autobus wysadził mnie na skraju Creston City, byłam na resztkach sił: bez snu, bez jedzenia od poprzedniego popołudnia, z żebrami, które wrzeszczały przy każdym oddechu, i z dokładnie czterdziestoma trzema dolarami i drobnymi na dnie torby.

Czterdzieści trzy dolary.

O Boże...

Stałam na chodniku przed dworcem autobusowym i przeliczyłam je dwa razy, jakby ta liczba miała się zmienić.

Wokół mnie miasto poruszało się swoim rytmem — szybko i obojętnie; wszyscy dokądś pędzili, jakby mieli pilne sprawy, nikt nie podnosił wzroku. Taksówki trąbiły. Sprzedawca jedzenia na rogu nawoływał, nie zwracając się do nikogo konkretnego. Dwie kobiety w biznesowych garsonkach minęły mnie tak blisko, że poczułam ruch powietrza, i żadna z nich nawet na mnie nie spojrzała.

Nigdy w życiu nie czułam się tak niewidzialna.

W Lead Claw Academy byłam kimś. Dziewczyną, którą pani Smith nazywała swoją najzdolniejszą. Dziewczyną na stypendium, która zasłużyła na każdą ocenę w swoim dossier.

Tutaj byłam nikim.

Tutaj byłam dziewczyną z czterdziestoma trzema dolarami, rozciętą wargą, posiniaczonymi żebrami i tajemnicą, która cicho rosła we mnie i za kilka miesięcy stanie się niemożliwa do ukrycia.

Podniosłam torbę i ruszyłam przed siebie.


Pierwszy tydzień był najtrudniejszą rzeczą, jaką kiedykolwiek zrobiłam.

Znalazłam hostel, który brał dwanaście dolarów za noc i nie pytał o dokumenty, co zostawiało mi dość na dwa dni, jeśli jadłam jak najmniej. W pokoju pachniało stęchlizną i starymi papierosami, a dzieliłam go z pięcioma innymi kobietami — dwie były życzliwe, a trzy miały te puste, ostrożne oczy ludzi, którzy nauczyli się nikomu nie ufać.

Nie winiłam ich; i tak nie potrzebowałam, żeby ktoś wtykał nos w moje sprawy.

Te pierwsze dwa dni spędziłam na dwóch rzeczach: jadłam tyle, ile musiałam, żeby nie rozchorować się bardziej, i myślałam. Po prostu myślałam. Leżałam na wąskiej pryczy z dłońmi splecionymi na brzuchu, wpatrując się w sufit i próbując zbudować cokolwiek z ruin.

Moje stypendium niemal na pewno przepadło. Pielęgniarka Jane obiecała skontaktować się z administracją, a ja zniknęłam bez wyjaśnienia, co na pewno nie działało na moją korzyść.

Moje miejsce w akademii — rzecz, na którą pracowałam od szesnastego roku życia, rzecz, przez którą moja matka płakała przy bramie — było stracone.

Pete przepadł.

Shantel.

Zmusiłam się, żeby przestać myśleć o Shantel. Za każdym razem, gdy jej twarz pojawiała się w mojej głowie, czułam, jak coś w piersi pęka, a nie mogłam sobie teraz na to pozwolić. Nie mogłam pozwolić sobie na rozsypanie się. Byłam w ciąży, bez pieniędzy i sama w nieznanym mieście, a rozsypywanie się było luksusem, na który jeszcze nie zasłużyłam.

Trzeciego dnia znalazłam pracę.

W Creston nietrudno było znaleźć pracę, jeśli nie było się wybrednym co do jej rodzaju. Ja nie byłam wybredna. Sprzątałam biura wczesnymi porankami, w trzech budynkach w centrum, zaczynając o piątej rano i kończąc o dziewiątej. Płacili akurat tyle, żebym mogła utrzymać łóżko w hostelu i zjeść jeden porządny posiłek dziennie. Żebra wciąż bolały, gdy pochylałam się nad wiadrem z mopem.

Popołudniami chodziłam. Poznawałam miasto, mapowałam je tak, jak kiedyś mapowałam nowy przedmiot — metodycznie, kwartał po kwartale, zapamiętując, gdzie są tanie sklepy spożywcze, gdzie agencje pracy i gdzie przychodnia dla potrzebujących, bo miałam zamiar skorzystać z tej przychodni i musiałam wiedzieć, jak daleko będę musiała dojść, żeby do niej dotrzeć.

Wieczorami, w cienkim świetle wpadającym przez hostelowe okno, robiłam listy na marginesach zeszytu.

Rzeczy, które umiem robić.

Rzeczy, których potrzebuję.

Co dalej?


Mijały tygodnie. Potem miesiąc. Potem dwa.

Moje ciało się zmieniało. Najpierw powoli, a potem nagle — jakby wszystko naraz. Dwa razy poszerzałam pas w roboczych spodniach, używając igły i nici kupionych w sklepie za dolara.

Dopisałam do listy zakupów witaminy prenatalne i skreśliłam coś innego, żeby budżet się dopiął. Poszłam do darmowej przychodni przy Marsh Street i siedziałam na plastikowym krześle przez trzy godziny, żeby zobaczyć się z lekarzem — przepracowanym i oschłym, ale nie nieuprzejmym — który potwierdził to, co już wiedziałam, i dał mi listę rzeczy, na które mam uważać.

Dołożyłam czwartą pracę. Kelnerowanie w weekendowe wieczory w barze dwa przecznice od hostelu, prowadzonym przez pucołowatego mężczyznę imieniem Gerald, który nie pytał o moją przeszłość, płacił na czas i czasem zostawiał dla mnie przykryty talerz pod koniec zmiany.

Codziennie myślałam o mamie. Na pewno już wie, że zniknęłam — och, jak bardzo musi ją to boleć.

Myślałam o Prisce wracającej ze szkoły do domu, z nosem w książce, niczego nieświadomej. Myślałam o groźbie w głosie tamtego mężczyzny i nosiłam ją jak ciężar w piersi za każdym razem, gdy moje palce zawisały nad numerem mamy. Chciałam do niej zadzwonić bardziej niż kiedykolwiek czegokolwiek pragnęłam. Bardziej niż kiedykolwiek pragnęłam Pete’a, bardziej niż chciałam stypendium, bardziej niż chciałam ciepła albo odpoczynku, albo żeby ktoś mi powiedział, że wszystko będzie dobrze.

Nie zadzwoniłam.

Dopóki nie wiedzieli, gdzie jestem, rodzina Leadsilverów nie miała powodu ich tknąć.

Dziecko kopnęło po raz pierwszy we wtorkowy wieczór w listopadzie.

Siedziałam na skraju łóżka piętrowego w hostelu i jadłam krakersy, bo żołądek miałam rozstrojony przez cały dzień, i wtedy to się stało — maleńkie muśnięcie, jakby motyl otwierał i zamykał we mnie skrzydła. Zastygłam kompletnie. Przycisnęłam dłoń płasko do brzucha.

Powtórzyło się.

Siedziałam w tym pokoju pachnącym pleśnią, z krakersami w ręce i łzami spływającymi mi bezgłośnie po twarzy, i powiedziałam na głos do nikogo, do pokoju, do tej małej, trzepoczącej istotki, która była jedynym towarzystwem, jakie miałam:

— Będzie dobrze — powiedziałam. — Jeszcze nie wiem jak. Ale obiecuję ci, damy radę. Będzie dobrze.

Mówiłam to serio.

Nie miałam jeszcze pojęcia, jak trudno będzie dotrzymać tej obietnicy.


Najniższy punkt przyszedł w grudniu.

Wiedziałam, że nadchodzi — tak jak się wie, że nadchodzi burza: po tym, jak zmienia się powietrze, jak drobne rzeczy zaczynają psuć się jedna po drugiej, aż układu nie da się już zignorować.

Gerald zamknął bar na dwa tygodnie na święta. Jedno ze zleceń na sprzątanie biur skończyło się bez ostrzeżenia. Źle policzyłam wydatki i zabrakło mi do opłaty za hostel jedenastu dolarów, co nie brzmi jak dużo, dopóki nie staje między tobą a łóżkiem w samym środku zimy.

Kobieta na recepcji hostelu nawet się nie uśmiechała.

— Wróć, jak będziesz miała pełną kwotę.

Stałam na chodniku przed hostelem z torbą, grudniowym mrozem i siódmym miesiącem ciąży i pomyślałam, bardzo wyraźnie i bardzo spokojnie:

Nie wiem, co mam zrobić.

Usiadłam na niskim murku przed hostelem, bo bolały mnie stopy, bolały mnie plecy i byłam zmęczona w sposób, którego sen już nie potrafił tknąć.

Siedziałam tam długo.

Ulica toczyła się wokół mnie. Lampki choinkowe w witrynie sklepu po drugiej stronie ulicy mrugały wesoło w obojętnym rytmie. Para przeszła obok, trzymając się za ręce, śmiejąc się z czegoś. Dziecko w czerwonym płaszczyku pobiegło przed matką, z rozłożonymi rękami, kręcąc się w zimnie.

Patrzyłam, jak dziecko się kręci.

A potem odezwał się głos, całkiem blisko i całkiem wyraźnie:

– Wyglądasz na kogoś, komu przydałaby się filiżanka herbaty.

Podniosłam wzrok.

Była starsza, może miała jakieś sześćdziesiąt pięć lat; srebrne włosy obcięte krótko przy głowie i wełniany płaszcz w kolorze węgla drzewnego. Niosła dwa papierowe kubki i patrzyła na mnie z wyrazem twarzy, którego nie widziałam skierowanego do siebie od tak dawna, że potrzebowałam chwili, żeby go rozpoznać.

To nie była litość ani pogarda.

To było rozpoznanie.

Jakby kiedyś sama siedziała na takim murku. Jakby dokładnie wiedziała, od środka, jak smakuje ten szczególny rodzaj zmęczenia.

Wyciągnęła w moją stronę jeden z kubków.

– Kupiłam dwa – powiedziała po prostu. – Zawsze kupuję dwa. Stary nawyk.

Spojrzałam na kubek.

Spojrzałam na nią.

Każdy instynkt, jaki wykształciłam przez ostatnie miesiące – ten ostrożny, czujny, nieufaj-nikomu instynkt, który utrzymał mnie przy życiu – kazał mi zachować ostrożność.

Ale byłam w siódmym miesiącu ciąży, brakowało mi jedenastu dolarów do łóżka, a ja siedziałam na murku w grudniu.

Wzięłam kubek.

– Dziękuję – powiedziałam. Mój głos zabrzmiał szorstko, bardziej, niż się spodziewałam.

Usiadła obok mnie na murku.

– Który miesiąc? – zapytała, skinieniem wskazując mój brzuch.

– Siódmy.

– Sama?

Zawahałam się. Potem:

– Tak.

Skinęła powoli, po czym objęła kubek dwiema dłońmi. Lampki choinkowe po drugiej stronie drogi zamigotały: raz, zgasły, znów.

– Nazywam się Eleanor Harrington – powiedziała. – A ty?

Od miesięcy nie powiedziałam nikomu swojego imienia. Nie prawdziwego. Byłam nikim: dziewczyną od sprzątania, kelnerką, dziewczyną z pryczy numer cztery. Wypowiedzenie go brzmiało dziwnie. Jak włożenie płaszcza, o którym prawie zapomniałaś, że go masz.

– Diya – powiedziałam. – Diya Osei.

Eleanor Harrington patrzyła na mnie przez dłuższą chwilę.

Potem powiedziała:

– No cóż, Diya Osei. Mam wolny pokój i kuchnię zdecydowanie za dużą jak na jedną osobę. A ty wyglądasz na kogoś, kto od bardzo dawna nie zjadł porządnego posiłku. – Wstała, poprawiając płaszcz. – Nie musisz mówić „tak”. Ale propozycja jest, jeśli zechcesz.

Dziecko w czerwonym płaszczu przemknęło znowu, kręcąc się i śmiejąc.

Spojrzałam w spokojne, nienatarczywe oczy Eleanor Harrington.

Pomyślałam o murku. O jedenastu dolarach w kieszeni. O tym, że byłam w siódmym miesiącu ciąży. O obietnicy, którą złożyłam trzepoczącej istotce w moim brzuchu we wtorkowy wieczór w listopadzie.

Będzie dobrze.

Wstałam.

– Tak – powiedziałam.

Poprzedni Rozdział
Następny Rozdział