Rozdział 5 Kobieta, którą się stałem

~ Sześć lat później ~

Punkt widzenia Diyi

— Panno Diyo.

Głos Claire popłynął w słuchawce, zanim jeszcze na dobre wysiadłam z samochodu.

Czasem myślałam, że moja sekretarka jest najbardziej niezawodną osobą na ziemi — na taki tytuł zapracowała, będąc konsekwentnie o trzy kroki przed wszystkimi wokół, włącznie ze mną.

— Pierwotne próbki dotarły z Egiptu. Wszystkie dwanaście skrzyń, odprawione dziś rano przez celników.

Jedną ręką poprawiłam marynarkę i spojrzeniem obrzuciłam szkolną bramę.

— Dobrze — powiedziałam. — Powiedz Steve’owi, żeby od razu przetransportował je do laboratorium izolacyjnego. Wszystko ma być w kontrolowanej temperaturze, żadnych dróg na skróty. Będę na miejscu w ciągu godziny.

— Zrozumiano. I jeszcze… Rada Zdrowia w Creston znowu dzwoniła w sprawie kwartalnego…

— Przełóż ich na czwartek, Claire. Jestem w szkole po Matta.

— Oczywiście. Przepraszam, panno Diyo.

Wyjęłam słuchawkę z ucha dokładnie w chwili, gdy zadzwonił dzwonek.

A potem go usłyszałam.

— Mamusia! Mamusia!

Wypadł z sali na pełnej prędkości, plecak podskakiwał mu na jednym ramieniu; kompletnie nie przejmował się innymi dziećmi wokół, a jego oczy już były wbite we mnie tak, jakbym była jedynym stałym punktem w poruszającym się świecie.

Pięć lat, a już ta szczególna umiejętność skupienia, przez którą zarówno nauczyciele, jak i obcy ludzie zatrzymywali się i patrzyli dwa razy.

Złapałam go i przytrzymałam przy sobie, i tak po prostu wszystko, co miałam ściśnięte w klatce piersiowej, puściło.

Matt to robił. Nie wiedział, że to robi, ale robił to każdego dnia, odkąd się urodził: wchodził do pokoju i nagle łatwiej było oddychać.

— Mamusia, wyglądasz jak Kopciuszek — oznajmił w moje ramię.

— Tobie również dobrego wieczoru — odparłam.

Odsunął się i spojrzał na mnie tymi oczami. Miał moje oczy. Zauważyłam to od początku i nosiłam w sobie po cichu jak coś bezcennego: że to dziecko, które przyszło na świat z najgorszej rzeczy, jaka mnie spotkała, wybrało, żeby wyglądać jak ja.

— A gdzie ciocia Prisca? — zażądał. — Obiecała, że przyjdzie sama. Obiecała, mamusia. Powiedziała, że przyniesie babeczki.

Przykucnęłam do jego poziomu, prostując kołnierzyk szkolnego mundurka.

— Ona i babcia pojechały do sklepu, kochanie. Przyjadą po ciebie do biura, dobrze? Posiedzisz z Claire i będziesz terroryzował jej biurko, a ja dokończę pracę.

Jego twarz rozciągnęła się w szerokim uśmiechu.

— Mogę użyć jej zszywacza?

— Absolutnie nie.

— A podajnika taśmy?

— Wsiadaj do samochodu, Matthew.

Już biegł w stronę auta, śmiejąc się.


Laboratoria D’Matt stały w sercu Creston City — okazałe i mocne.

Trzy piętra szkła i stali; drugi oddział już otwarty na północy, trzeci w planach. Czterdziestu siedmiu pracowników. Zespół badawczy podkupiony z trzech różnych krajów, bo nie zamierzałam zadowalać się niczym gorszym niż najlepsze. Nazwa, którą środowisko medyczne i naukowe zaczynało wymawiać z tym szczególnym rodzajem szacunku, na jaki pracuje się latami i którego nie da się kupić.

D’Matt.

Nazwane na cześć mojego syna, bo to on był powodem, dla którego przeżyłam dość długo, żeby to zbudować.

Zrobiłam to wszystko w sześć lat. Sześć lat nauki, kiedy Matt spał; pisania wniosków o granty o północy; odrzucania partnerstw, które naruszyłyby moją niezależność; doprowadzania się do tak niezaprzeczalnej perfekcji w tym, co robiłam, że świat nie miał wyboru i musiał to zauważyć.

Mama Eleanor umożliwiła ten początek. Odeszła cicho, gdy Matt miał dwa lata, zostawiając po sobie ciepło w domu, po które czasem wciąż sięgałam bezwiednie, oraz fundusz powierniczy na nazwisko Matta, który przyjęłam z obietnicą, że nadam mu znaczenie. Dotrzymałam tej obietnicy.

A co ważniejsze — to ona dodała mi odwagi, by odezwać się do mojej matki.

Skontaktowałam się z nią dyskretnie, kanałami, których rodzina Leadsilverów nie mogła namierzyć.

Ona i Prisca przeniosły się w ciągu miesiąca. Moja matka poznała Matta, wzięła go na ręce i nie powiedziała ani słowa o tym, jak przyszedł na świat — tylko pocałowała go w czoło i stwierdziła, że ma mój nos.

Nie rozmawiałyśmy o Lead Claw. Nie rozmawiałyśmy o Pete’cie. Niektóre rzeczy zakopuje się nie dlatego, że nie mają znaczenia, tylko dlatego, że trzeba mieć wolne ręce, by budować.


Matt usadowił się przy biurku Claire z kartonikiem soku i surowymi instrukcjami, żeby niczego nie dotykał, co oznaczało, że dotknie wszystkiego w chwili, gdy tylko Claire odwróci wzrok.

Ledwo dotarłam do korytarza prowadzącego do laboratoriów, kiedy Steve, mój szef działu badań, ruszył w moją stronę z tym wyrazem twarzy, który zawsze nosił, gdy wiadomości były jednocześnie pilne i skomplikowane.

— Panno Diyo. Całe szczęście. — Zrównał krok ze mną. — Próbki z Egiptu dotarły w dobrym stanie. Ale najpierw muszę zaktualizować panią w sprawie danych dotyczących gorączki Rigor.

— Dobrze — powiedziałam.

— Przyspiesza szybciej, niż przewidywał nasz ostatni model. Siedemdziesięcioprocentowe tempo rozprzestrzeniania się na dzisiejszy poranek. Okres inkubacji się skraca.

Zatrzymałam się.

— Siedemdziesiąt? — W zeszłym tygodniu było pięćdziesiąt dwa. — Steve, to…

— Wiem.

— A dzieci? Wskaźnik śmiertelności?

Zawahał się. Potem wyjął tablet i odwrócił ekran w moją stronę.

Zdjęcia były kliniczne, ale nie istniała taka ich wersja, która nie byłaby druzgocąca. Dzieci — niektóre bardzo małe — a ich drobne ciała nosiły szczególne piętno grozy gorączki Rigor w późnym stadium; wzdęty brzuch, wyłupiaste oczy, postępujące pogorszenie wzroku, zanim nadchodził koniec.

Rząd nazwał to gorączką Rigor i zaklasyfikował jako epidemię specyficzną dla społeczności, dotykającą wyłącznie społeczność wilkołaków.

— Dobrze, że nie przeniosło się na populację ludzi — powiedział Steve z wyraźną ulgą.

Spojrzałam na niego.

Długo, nieruchomo — tak, że w tym spojrzeniu zawarłam wszystko, czego nie zamierzałam mówić na głos.

Nikt w tym budynku nie wiedział, kim jestem. Od początku byłam ostrożna; Diya Osei, błyskotliwa naukowczyni, dyrektorka generalna, założycielka D’Matt Laboratories, ale nie omega, nie wilkołak, nie dziewczyna, którą kiedyś pobito w ogrodzie i zostawiono przy drodze. Tamta część mojego życia należała do mnie. Chroniłam ją tak, jak chroniłam Matta.

Steve odchrząknął.

— I jeszcze… wiem, że dostaje pani mnóstwo takich… ale przyszły kolejne listy od różnych stad, z prośbą o nasze dane badawcze. Na wypadek gdyby mogły pomóc ich uzdrowicielom opracować coś na miejscu.

— Od jakich stad?

Przewinął na tablecie.

— Eee… Shadowclaw, Silent Night. A ten najnowszy przyszedł dziś rano. — Przerwał. — Od Lead Claw.

To słowo spadło na korytarz jak policzek wymierzony prosto w twarz.

Usłyszałam je, a ciało zareagowało, zanim umysł zdążył je do końca przetworzyć; ogarnęła mnie lodowata nieruchomość.

— Co? — powiedziałam.

— Stado Lead Claw — powtórzył Steve, unosząc wzrok znad tabletu z łagodną ciekawością na widok mojego wyrazu twarzy. — Coś jest nie tak?

— Daj mi ten list.

Podał mi go.

Koperta była z grubego papieru, formalna, a w lewym górnym rogu miała wytłoczony herb — rozpoznałam go, zanim jeszcze naprawdę na nim skupiłam wzrok.

Sześć lat.

Sześć lat, a widok tej pieczęci wciąż robił coś z moimi dłońmi.

Otworzyłam.


Do osoby, której sprawa dotyczy,

Stado Lead Claw znalazło się w kryzysie. Nasze dzieci umierają. Gorączka Rigor pochłonęła siedemnaście istnień tylko w ciągu ostatniego miesiąca, a najmłodsze dziecko miało trzy lata. Nasi uzdrowiciele wyczerpali wszelkie dostępne środki zaradcze, a nasze apele do rządu pozostały bez odpowiedzi.

Jesteśmy gotowi zapłacić każdą kwotę. Prosimy jedynie, by ktokolwiek posiada lekarstwo, wziął pod uwagę życie niewinnych dzieci, które nie ponoszą żadnej odpowiedzialności za porażki swoich starszych.

Odwołujemy się do państwa sumienia i człowieczeństwa.

Z poważaniem,

Alfa Pete Leadsilver

Przeczytałam to dwa razy, potem przeczytałam trzeci, bo za pierwszymi dwoma mój mózg robił coś zupełnie innego — coś, co nie miało nic wspólnego z tempem rozprzestrzeniania się gorączki ani z pierwotnymi próbkami, ani z czterdziestoma siedmioma osobami, które polegały na mnie, jeśli chodzi o wypłaty.

Robił to, co wciąż czasem robił w cichych chwilach.

Wspominał.

Późne popołudniowe światło nad jeziorem. Mężczyzna, który się śmiał, kiedy powiedziałam mu, że noszę jego dziecko; który nazwał mnie szumowiną; który nasłał zbirów, żeby mnie pobili.

Ale potem… siedemnaścioro dzieci nie żyło.

Steve przyglądał mi się uważnie.

— Panno Diyo? — odezwał się. — Mam przygotować standardową odpowiedź? Możemy zaoferować udostępnienie wstępnych danych, tak jak zrobiliśmy to dla Shadowclaw…

— Nie — powiedziałam.

Zamrugał.

— Żadnych wstępnych danych?

— Żadnej standardowej odpowiedzi. — Złożyłam list wzdłuż pierwotnego zagięcia. Moje dłonie były już spokojne. — Lead Claw zajmę się osobiście.

Poprzedni Rozdział
Następny Rozdział