Rozdział 153: POV Huntera

Dom jest cichy o 2:47 w nocy.

Wiem to, bo od dwudziestu minut gapię się w ekran telefonu, patrzę, jak zmieniają się cyfry, czekam na coś, czego nawet nie umiem nazwać. Sen nie przychodzi—nie przyszedł odkąd Xavier zadzwonił dziś rano—i mój pokój wydaje się za mały, duszny, jakby ściany powoli się z...