Rozdział 142 ~ Współlokator i pokój

{Perspektywa Daisy}

Nie musiałam się odwracać, żeby wiedzieć, że są za nami.

Strzały już ucichły, co było w jakiś sposób gorsze niż hałas, bo cisza znaczyła, że to koniec, a koniec znaczył, że człowiek DeLuki już nie stoi, a to, że stał, było jedyną rzeczą, która powstrzymywała ich przed skupienie...