Rozdział 57 Brak ciała, Bez Pogrzebu

Cian

W chwili, gdy wychodzę z drzwi Doriana, napływają do mnie odgłosy wioski. Głosy falami niosą się po pieczarze, a ja przez moment stoję bez ruchu, chłonąc śmiech, który przełamuje się i grzęźnie we łzach. Przez osiemnaście lat wyobrażałem sobie ciszę, popiół, stare drogi, martwe i zimne po...