rozdział 161

Perspektywa Jessiki:

Zastygłam jak wryta, a mój mózg męczył się, próbując ogarnąć to, co słyszę.

Tylko ja mu zostałam. Te słowa odbijały mi się echem w czaszce — słodkie i straszne zarazem, dokładnie takie, jakie całe życie chciałam usłyszeć z jego ust — i poczułam, jak moje misternie budow...