rozdział 167

Z perspektywy Sebastiana:

Podszedłem powoli, a moje kroki odbijały się echem od szpitalnej wykładziny, celowo przytłumione, jakby ciszej znaczyło niewinniej.

W obu dłoniach trzymałem chryzantemy, ostrożnie jak ofiarę dla bogów, w których i tak nie wierzyłem, i obserwowałem, jak postawa Noaha ...