Rozdział 94 Rozdział dziewięćdziesiąt cztery

Cela była skąpana w takim mroku, który nigdy do końca nie ustępował, nawet kiedy zapalali światło.

**Pachniało starzyzną — wilgotnym kamieniem, rdzą, czymś lekko kwaśnym, jak stęchlizna, która przez lata wgryzła się głęboko w ściany. Powietrze było zastane, nieruchome, jakby tkwiło tu uwięzione...