Niech przed Nią klękną

Dłonie Kaelani znały rytm wyrabiania ciasta lepiej, niż znały ciepło dotyku. Drewniany blat pod jej dłońmi był oprószony mąką, a w powietrzu utrzymywał się drożdżowy zapach rosnącego chleba. Za jej plecami piece cicho mruczały, wypełniając małą piekarnię kojącą wonią cukru i przypraw. Przez pięć lat to miejsce było jej azylem. Życiem, które zbudowała własnymi rękami — cichym, uporządkowanym, bezpiecznym.

— Kolejna partia miodowo-cynamonowych ciastek? — z przodu zadźwięczał głos Tessy, jak zawsze figlarny. — Zrujnujesz mi figurę, jeśli nie przestaniesz ich robić.

Kaelani uśmiechnęła się blado, odgarniając z twarzy pasmo ciemnych włosów.

— Schodzą najszybciej. Dobrze o tym wiesz.

— Schodzą, bo połowa facetów z miasteczka przychodzi tu z nadzieją, że się do nich uśmiechniesz, kiedy podasz im torebkę — droczyła się Tessa, dość głośno, by klient parsknął śmiechem, wychodząc.

Kaelani przewróciła oczami, czując, jak policzki jej się rozgrzewają, gdy wcisnęła pięści w ciasto. Tak zwykle wyglądały poranki: Tessa żartowała, Kaelani udawała, że nie zauważa. To było proste. Przewidywalne. Ludzkie.

Kaelani otrzepała dłonie o fartuch i ruszyła w stronę lady, a jej wzrok mimowolnie odpłynął ku szerokim oknom piekarni. Po drugiej stronie ulicy eleganckie czarne samochody zatrzymały się przed nowym hotelem. Wysiedli z nich mężczyźni w wyprasowanych garniturach, wypolerowani i ważni, a ich głosy niosły się na jesiennym wietrze.

Rok temu na tym rogu nie było nic poza pustą działką porośniętą chwastami. Teraz lśnił tam hotel ze szkła i stali, jakby stał od zawsze, rzucając długi cień na stare ceglane fasady. Postęp, tak to nazywano. Kaelani nazywała to kłopotami.

Hotel wciągnął do miasteczka zmiany jak nieproszony gość — przyjezdnych z nadmiarem pieniędzy, rozmowy o rozbudowie, a nawet plotki o autostradzie, która miałaby przeciąć wieś na wskroś. To nie była jej sprawa, nie do końca. Ale piekarnia zawsze była miejscem dla sąsiadów, dla miejscowych, dla znajomych twarzy. Teraz widywała w drzwiach więcej obcych niż kiedykolwiek wcześniej.

Jej spojrzenie zatrzymało się na szeregu mężczyzn przechodzących przez jezdnię. Wyglądali tu nie na miejscu — zbyt ostro, zbyt ciężko jak na tak małe miasteczko. Drogie garnitury, drogie auta — mężczyźni, którzy powinni siedzieć w salach konferencyjnych na wysokich piętrach, a nie stać przed piekarnią na rogu Main Street.

Tessa pojawiła się obok, przysuwając się do szyby z uśmiechem.

— No, proszę. Wygląda na to, że hotel się opłaca. Widzisz ich? Jakby wyszli prosto z rozkładówki jakiegoś magazynu z Wall Street. Boże, jacy oni są przystojni.

Kaelani lekko pokręciła głową, strzepując mąkę z rąk.

— Nie w moim typie — mruknęła i odwróciła się z powrotem do lady. Nie interesowali jej obcy, którzy tu nie pasowali.

Tessa przewróciła oczami teatralnie, po czym zafurkotała z powrotem, żeby pomóc czekającemu klientowi.

Po drugiej stronie miasteczka czarny sedan sunął Main Street, ściągając na siebie niejedno spojrzenie, gdy zwolnił przed nowym hotelem. W środku Julian odchylił się na skórzanym siedzeniu, z chłodnym spojrzeniem ogarniając mieszaninę starych ceglanych budynków i nowych inwestycji.

— Przypomnij mi, co jest pierwsze w planie — powiedział tonem czysto służbowym.

Jace, z dłońmi swobodnie spoczywającymi na kierownicy, ani na moment się nie zawahał.

— Negocjacje graniczne. Niektórzy Alfowie naciskają na ściślejszą kontrolę północnego odcinka. Twierdzą, że ludzka zabudowa podchodzi zbyt blisko terenów watahy.

Usta Juliana spłaszczyły się w cienką linię.

— A reszta?

— Dwóch chce sprzedać działki — dogadać się z ludźmi i nabić sobie kieszenie. Pozostali są podzieleni. Jeśli rozbudowa ruszy, sama autostrada przetnie neutralny teren na wylot. Każdy chce swój kawałek.

Julian wydał ciche mruknięcie, ani aprobaty, ani sprzeciwu. Typowe. Alfowie kłócący się o terytorium, podczas gdy ludzie budują na nim jak mrówki. Właśnie dlatego rada zwołała ten szczyt i dlatego nie mógł sobie pozwolić na rozproszenie.

Samochód zwolnił, wjeżdżając w hotelową zatoczkę dla valet. Lśniąca, szklana bryła górowała nad nimi — wypolerowana, nowa, symbol wszystkiego, co ludzie tutaj budowali.

Jace rzucił mu szybkie spojrzenie, gdy zatrzymał się przy krawężniku. — Ja ogarnę zameldowanie. Jesteśmy wystarczająco wcześnie, żeby zorientować się, kto już przyjechał.

Julian skinął raz głową i pchnął drzwi. W chwili, gdy jego buty dotknęły chodnika, ostra smuga wiatru przecięła ulicę. Spaliny. Asfalt. Rześkie liście. A pod tym — coś ciepłego. Słodkiego. Korzennego. Przylgnęło do niego jak niewidzialna dłoń, szarpiąc jego zmysły.

Znieruchomiał, nozdrza mu się rozszerzyły. Po drugiej stronie ulicy niewielka piekarnia wtulała się między antykwariat a księgarnię; w słońcu migotały pomalowane szyby.

— Julian. — Głos Jace’a przywołał go do rzeczywistości; Jace stał już przy nim, przekazując kluczyki parkingowemu. — Powinniśmy wejść.

Wzrok Juliana jeszcze przez moment trzymał się piekarni. Nie potrafił powiedzieć dlaczego, ale wilk pod jego skórą poruszył się niespokojnie, jakby krążył w miejscu.

— Spotkam się z tobą w środku — powiedział w końcu tonem, który nie pozostawiał miejsca na pytania.

Jace uniósł brew, ale nie naciskał. Wiedział lepiej. Wzruszył ramionami i ruszył w stronę hotelowych drzwi, zostawiając Juliana, by sam przeszedł przez ulicę.

Dzwoneczek nad drzwiami zabrzęczał ostro, przecinając jednostajny szum piekarni. Kaelani uniosła wzrok znad tacy, którą właśnie lukrowała; ręka zastygła jej w połowie ruchu, gdy spojrzenie przykuł mężczyzna, który właśnie wszedł do środka.

Wysoki. Barczysty. Obecność, która bez wysiłku wypełniała ten mały lokal. Ciemny garnitur układał się w ostre linie na sylwetce stworzonej do siły, nie do sal konferencyjnych. Sposób, w jaki się poruszał — opanowany, nieustępliwy, rozkazujący — odróżniał go od każdego eleganckiego nieznajomego, jakiego kiedykolwiek widziała, gdy schodził z hotelowego chodnika.

Ścisnęło ją w piersi. Wychowała się wśród takich jak on, więc wiedziała dokładnie, kim jest.

Alfą.

Oczy Kaelani instynktownie strzeliły ku ladzie w poszukiwaniu Tessy. Ale przyjaciółka ogarniała duże zamówienie na wynos — pakowała ciastka do pudełek i nalewała kilka kaw, podczas gdy klient czekał niecierpliwie — zbyt zajęta, by zauważyć, jakby powietrze nagle się zmieniło.

Ścisnęło ją w żołądku. Gardziła ich sortem — roszczeniowi, niebezpieczni, zawsze łaknący kontroli. A teraz jeden stał w jej piekarni.

W chwili gdy Julian wszedł do środka, ciepło piekarni otuliło go, gęste od cukru i przypraw. Ten zapach — ten, który przeciągnął go przez ulicę — wirował tu mocniej, wwiercając się pod skórę.

Jego spojrzenie omiotło na krótko szklane gabloty, aż zatrzymało się na źródle, które uznał za jedyne możliwe: złociste, polane lukrem miodowo-cynamonowe ciastka, których bogata słodycz perfumowała powietrze. Jego wilk ucichł, niemal usatysfakcjonowany, a na ustach Juliana pojawił się ledwie cień uśmiechu na własną głupotę. Przyciągnięty przez ulicę dla ciastka.

— W czym mogę pomóc, proszę pana? — zapytał kobiecy głos, czysty i stanowczy.

Nie zadał sobie trudu, by podnieść wzrok. Nieważna. Kimkolwiek była, była człowiekiem — a więc kimś poniżej jego uwagi.

— Jedno z tych ciastek i dużą kawę — powiedział głęboko i oschle, bardziej jak rozkaz niż prośba. Sięgnął do marynarki, wyciągnął banknot znacznie większy, niż wymagało zamówienie, i położył go na ladzie, nie racząc jej spojrzeniem.

— Reszty nie trzeba.

Jego oczy znów przyciągnęło okno; skanował hotel po drugiej stronie ulicy, jakby ten przystanek był niczym więcej niż rozproszeniem.

Kaelani stłumiła parsknięcie i przewróciła oczami, zabierając się do przygotowania zamówienia. Typowe. Bogaty, arogancki, protekcjonalny — dokładnie taki, dla jakich nie miała cierpliwości. Przesunęła przez ladę zapakowane ciastko i parujący kubek z wyćwiczoną sprawnością.

— Proszę bardzo — powiedziała, a jej ton był równie ostry jak jego.

Zabrał rzeczy, nie patrząc na nią, obrócił się na pięcie i wyszedł tak samo łatwo, jak wszedł. Dzwoneczek nad drzwiami znów zadźwięczał i jakby od razu powietrze ponownie się uspokoiło.