Rozdział 105 Rozdział sto piąty

Punkt widzenia Sebastiana

Przez chwilę nic nie słyszę,

ani miasta.

ani silnika cicho tykającego pod maską.

nawet własnego oddechu.

Tylko jej słowa.

To nie było prawdziwe.

Wiszą między nami, ciężkie i ostateczne.

Patrzę prosto przed siebie, dłonie zaciśnięte na kierownicy tak mocno, że kostki...