Rozdział 120 Rozdział sto dwudziesty

Perspektywa Leny

Budzę się zaplątana w ramionach Sebastiana.

Znowu.

A jakoś samo to nadal wydaje się nierealne.

Poranne światło miękko przesącza się przez zasłony, a jego klatka piersiowa unosi się spokojnie pod moim policzkiem. Jedna z jego dłoni spoczywa zaborczo na mojej talii, jakby nawe...