Rozdział 140 Rozdział sto czterdzieści

Perspektywa Leny

Na początku ich nie zauważam.

I to jest w tym najgorsze.

To, że zaczyna się tak normalnie, że niemal wmawiasz sobie, że to sobie wyobrażasz.

Kilka osób stojących po drugiej stronie ulicy.

Telefony uniesione.

Śmiech, który jest zbyt ostry.

Szepty, które urywają się, kiedy patr...