Rozdział 142 Rozdział sto czterdzieści drugi

Perspektywa Leny

Nie mówię „tak” od razu.

Nie tamtej nocy.

Tamtej nocy siedzę na skraju kanapy, a ona krąży wokół mnie jak zmartwiona matka, udając, że wcale się nie martwi.

— Nadal się trzęsiesz — mówi.

— Nic mi nie jest.

— Jest ci.

Wzdycham, opierając się o oparcie.

— Po prostu muszę się w...