Rozdział 92 Rozdział dziewięćdziesiąt dwa

Perspektywa Leny

Przyjeżdżam do pracy wcześniej niż zwykle — nie dlatego, że mi się spieszy, tylko dlatego, że samotność w moim mieszkaniu jest dusząca.

Głos Victorii wciąż tam jest.

Jej oczy.

Jej pewność.

Jej okrucieństwo owinięte w jedwab i poczucie, że wszystko jej się należy.

Siadam pr...