Rozdział 22

Rozdział 22

Palce Toma Bennetta zacisnęły się na moim nadgarstku jak stalowe imadła i przysięgłabym, że aż czułam, jak kości trą o siebie.

– Puść mnie – syknęłam, szarpiąc się w jego uścisku. Moja wilczyca warknęła pod ludzką skórą, domagając się przemiany i rozerwania mu gardła.

– Nie ma m...