Rozdział 1

Punkt widzenia: Eleanor

Kiedy Derek Wells poprosił mnie o rękę, jasno dał do zrozumienia, że to nie będzie na zawsze.

Trzy lata. Wystarczająco długo, żeby dać jego babci trochę spokoju po przerażającym pobycie w szpitalu. A potem moglibyśmy po cichu rozejść się w swoje strony.

Zgodziłam się.

Kochałam go od trzynastego roku życia. Propozycja trzech lat jako jego żona wydawała się czymś więcej, niż kiedykolwiek pozwoliłam sobie mieć nadzieję.

Myślałam, że kiedy już będziemy po ślubie, coś się zmieni. Zamieszkamy razem. Będziemy jeść śniadania. Nauczymy się być ze sobą, kiedy jego rodzina nie będzie nam patrzeć na ręce.

Sześć miesięcy po ślubie wyprowadził się do Londynu.

Ja zostałam w Bostonie, w domu, na którego papierach widniało jego nazwisko, i z prawie żadnymi jego rzeczami w szafach.

Teraz zbliżała się nasza trzecia rocznica, a ja wciąż nie umiałam przestać go pragnąć.

— Proszę mi powiedzieć, że to nie wszystko na mój ślub.

Podniosłam wzrok znad stołu roboczego. Moja jedenasta klientka stała w progu i wpatrywała się w wiadro jaskrawo pomarańczowych lilii.

— To na otwarcie restauracji — zapewniłam ją. — Pani kwiaty są tutaj, z tyłu.

— Och, dzięki Bogu. Moja mama i tak kazałaby mi je nieść. Twierdzi, że robię problemy z kwiatami.

Przyniosłam jej próbny bukiet: róże w kolorze kości słoniowej, bladoróżowy groszek pachnący, kilka luźnych gałązek zieleni.

Odstawiła torebkę i wzięła go w obie dłonie.

Przez chwilę nic nie mówiła.

Potem się uśmiechnęła.

— To jest to.

Spędziłam pół poranka, poprawiając kształt. Nagle sztywny kark i małe skaleczenie na kciuku wydały się warte zachodu.

Omówiłyśmy dekoracje stołów i harmonogram dostawy. Jej matka zadzwoniła dwa razy. Przy drugim połączeniu panna młoda wyszła na zewnątrz, zostawiając bukiet na moim blacie.

Mój telefon zawibrował obok kasy.

Olivia: Lunch nadal aktualny?

Ja: Tak. Już kończę.

Olivia: Zamawiam frytki. Jak się spóźnisz, mogą być konsekwencje.

Ja: Zostaw mi trzy.

Olivia: Nie składajmy obietnic, których nie da się dotrzymać.

Kiedy skończyłam spotkanie, sprawdziłam popołudniowe zamówienia i przekazałam sklep mojej asystentce na niepełny etat, spóźniłam się dwanaście minut.

Olivia zdążyła już zająć boks w kawiarni za rogiem.

— Wyglądasz, jakbyś walczyła z krzakiem.

— Wygrałam.

Przeciągnęła rękę przez stół i wyciągnęła mi z włosów listek.

— Ledwo.

Wsadziłam się na miejsce naprzeciwko niej i sięgnęłam po menu.

Zaczęłyśmy robić te lunche parę miesięcy temu, po tym jak przyłapała mnie na jedzeniu krakersów nad zlewem w sklepie i uznała, że potrzebuję nadzoru. Ta sama kawiarnia, kiedy tylko zgrywały nam się grafiki. Prawdziwy posiłek, z dala od pracy.

Dzisiaj chciałam czegoś gorącego, czego nie musiałabym jeść na stojąco.

Zamówiłyśmy kanapki i koszyk frytek. Olivia była w połowie opowieści o kliencie, który odrzucił sześć wersji tego samego projektu, kiedy zerknęła na telefon.

Zamilkła.

— Co?

— Nic. Poczekaj.

Jej kciuk przesunął się po ekranie. Przeczytała coś, potem spojrzała na mnie.

— Derek pisał do ciebie dzisiaj?

Odstawiłam szklankę z wodą.

— Nie. A co?

Zawahała się na tyle długo, że ścisnęło mi żołądek.

Potem położyła telefon między nami.

Firmowe konto opublikowało krótki filmik, na którym Derek wchodził do bostońskiego biura swojej firmy. Miał na sobie ciemny płaszcz narzucony na garnitur, a telefon przy uchu. Ktoś spoza kadru zawołał jego imię. Odwrócił się lekko i film się urwał.

Podpis witał go z powrotem w Bostonie.

Opublikowane czterdzieści minut temu.

Popatrzyłam na to jeszcze raz.

— Możesz przewinąć — powiedziała łagodnie Olivia. — Jest oświadczenie firmy.

— Widziałam.

Tylko że go nie przeczytałam. Patrzyłam na jego twarz.

Miał trochę dłuższe włosy niż ostatnim razem, kiedy go widziałam. Przydałoby mu się ogolić.

To były rzeczy, które zauważyłam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

— Może jest tu tylko na spotkania — powiedziałam.

— Może.

— Niekoniecznie musiałby…

Urwałam.

Olivia nie dokończyła za mnie tego zdania. To tylko utrudniało sprawę.

Oddałam jej telefon akurat w chwili, gdy przyniesiono nam jedzenie.

Kelner postawił przede mną kanapkę i zapytał, czy potrzebujemy czegoś jeszcze.

— Nie, dziękuję — powiedziałam.

Olivia poczekała, aż odejdzie.

— Chcesz do niego zadzwonić?

Wzięłam z koszyka frytkę. Była zbyt gorąca i odłożyłam ją z powrotem.

— Jeśli czegoś potrzebuje, ma mój numer.

Brzmiało rozsądnie. Prawie swobodnie.

Pod stołem przycisnęłam kciuk do skaleczenia na palcu.

---

Po lunchu wróciłam do sklepu.

Kierowca dostawczy zostawił zamówienie przy niewłaściwym wejściu. Jedna z sobotnich panien młodych chciała dodać cztery dekoracje na stoły. Zadzwonił mój dostawca, żeby powiedzieć, że róże, które zarezerwowałam, nie dojadą, co oznaczało, że muszę znaleźć zamiennik przed końcem dnia.

Było co robić.

A jednak za każdym razem, gdy rozświetlał się ekran telefonu, spoglądałam.

Klientka zaakceptowała fakturę.

Olivia wysłała mi zdjęcie liścia, który wyciągnęła mi z włosów.

Telefon przypomniał mi o opłaceniu rachunku za prąd w sklepie.

Nic od Dereka.

O wpół do siódmej zamknęłam lokal na klucz, sprawdziłam drzwi, a potem sprawdziłam je jeszcze raz, bo nie pamiętałam, czy zrobiłam to za pierwszym razem.

W drodze do domu kupiłam kanapkę na kolację.

Nie kupiłam nic dla niego.

Nie miałam pojęcia, czy w ogóle będzie.

---

Gdy wróciłam, w szeregowcu było ciemno.

Włączyłam światło na korytarzu i odstawiłam torbę. Przez chwilę stałam przy drzwiach, patrząc na schody.

Nie wiem, dlaczego spodziewałam się, że cokolwiek będzie wyglądało inaczej.

Derek wrócił do Bostonu. To nie znaczyło, że przyjedzie tutaj.

Odłożyłam swoje rzeczy i poszłam na górę.

W głównej łazience umyłam twarz i umyłam zęby, a potem przebrałam się w koszulę nocną. Kiedy położyłam się do łóżka, byłam na tyle zmęczona, że powinnam była zasnąć od razu.

Zamiast tego wciąż zerkałam na telefon.

Żadnego połączenia. Żadnej wiadomości.

Odłożyłam go na stolik nocny i opadłam na poduszkę.

Czy wróci dziś do domu?

Mógł zostać u rodziców. Mógł mieć plany, o których nie miałam pojęcia. Nie zamierzałam obdzwonić wszystkich i wypytywać.

Nasze małżeństwo miało datę końcową. Oboje się na to zgodziliśmy. Nie był mi winien wyjaśnień za każdą noc spędzoną gdzie indziej.

Świadomość tego wcale nie ułatwiała ignorowania pustej połowy łóżka.

Przewróciłam się na bok i podciągnęłam kołdrę.

Ostatnim razem był tu miesiące temu. Zastanawiałam się, czy zobaczenie go znowu będzie znajome, czy niezręczne. Czy zapyta o sklep. Czy uda nam się przeprowadzić rozmowę, po której nie będę żałować, że powiedziałam za dużo.

A potem przyłapałam się, że znów to robię — planuję wieczór, o którym nawet nie powiedział, że spędzi go ze mną.

Odrzuciłam kołdrę.

Prysznic. Potem sen.

Od całodziennego układania kompozycji bolały mnie ramiona, a we włosach wciąż czułam zapach róż.

Weszłam do łazienki i odkręciłam prysznic. Kiedy woda się nagrzewała, zdjęłam koszulę nocną i powiesiłam ją obok ręcznika.

Potem weszłam pod strumień, zamknęłam oczy i pozwoliłam, by gorąca woda spływała mi po ramionach.