Rozdział 120

Perspektywa Eleanor

Na zewnątrz teatru zatrzymałam się, żeby zapiąć płaszcz. „Derek, poczekaj—” zaczęłam, ale zanim zdążyłam dokończyć, podniósł mnie i przytulił do piersi, niosąc jak dziecko. Ten nagły ruch wyrwał mi z gardła westchnienie; odruchowo oplotłam mu ramionami szyję, żeby nie stracić r...