Rozdział 2

Punkt widzenia: Derek

Mój ojciec wstał, kiedy wszedłem do jego gabinetu.

To było nowe.

Zwykle rzucał mi tylko spojrzenie znad tego, co akurat czytał, i pytał, czemu się spóźniłem.

– Derek. – Obszedł biurko i uścisnął mi dłoń, a drugą ręką na moment objął mnie za ramię. – Dobrze, że wróciłeś.

– Mogłeś powiedzieć to przez telefon. Oszczędziłbym sobie lotu.

– I straciłbym okazję, żeby mieć cię w swoim gabinecie, bez różnicy czasu jako wymówki?

Zaśmiałem się i usiadłem na krześle naprzeciwko jego biurka.

Po wylądowaniu wstąpiłem do bostońskiego biura Frontier Capital. Wizyta, która miała być szybka, zamieniła się w dwie godziny przedstawiania, pytań i ludzi, którzy „potrzebowali tylko pięciu minut”. Kiedy dotarłem do domu rodziców, poluzowałem krawat i porzuciłem nadzieję, że uda mi się zdrzemnąć przed kolacją.

Tata podniósł z biurka raport.

– Przejrzałem twoje londyńskie wyniki.

– Wszystkie?

– Wystarczająco dużo.

Czekałem na moment, w którym wytknie mi, co powinienem był zrobić inaczej.

Zamiast tego odłożył raport.

– Dobrze sobie radzisz.

Spojrzałem na niego.

– Spróbuj nie brzmieć tak zaskoczony – powiedział.

– Utrudniasz mi to.

– Mówię poważnie. Zbudować firmę to jedno. Utrzymać jej rozwój, kiedy kończą się łatwe pieniądze, wymaga rozsądku. Pokazałeś, że go masz.

Oparłem się wygodniej, przesuwając kciukiem po podłokietniku.

Przez ponad dwa lata podejmowałem decyzje, nie sprawdzając, co myśli o nich mój ojciec. Zatrudniałem własnych ludzi, podejmowałem własne ryzyko i ponosiłem konsekwencje.

Najwyraźniej wciąż chciałem usłyszeć, że coś zrobiłem dobrze.

– Dzięki – powiedziałem.

Skinął głową, przyjmując to słowo bez zmuszania mnie, żebym w nim ugrzązł.

– A teraz chciałbym zobaczyć, co zrobisz tutaj. Znasz ten rynek. Masz doświadczenie, którego nie miałeś, kiedy wyjeżdżałeś. Zrób z tego użytek.

– Taki jest plan.

– Dobrze. A jeśli będziesz potrzebował przedstawienia, poproś. Nie musisz odrzucać każdej przewagi tylko po to, żeby udowodnić, że potrafisz.

– Zależy, kogo mam poznać.

Kącik jego ust drgnął. – Czyli nadal uparty.

– To ty zaprosiłeś mnie z powrotem.

Pukanie przerwało nam, zanim zdążył odpowiedzieć.

Mama otworzyła drzwi, spojrzała na nas i westchnęła.

– Jesteś w domu ledwie dwadzieścia minut.

– On zaczął – powiedziałem.

– Oczywiście, że on. – Przeszła przez pokój i pocałowała mnie w policzek. – No, pokaż się.

– Wszystko w porządku, mamo.

– Wyglądasz na zmęczonego.

– Byłem w samolocie.

– To chodź usiąść gdzieś, gdzie nie ma biurka.

Wzięła mnie pod ramię, a tata pozwolił nam wyjść.

W salonie pytała o lot, moje mieszkanie w Londynie i o to, czy porządnie jem. Na większość odpowiedziałem, kiedy nalewała mi kawę, której nie potrzebowałem.

– Powinieneś zostać na kolację – powiedziała.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, mój telefon zaczął dzwonić.

Thomas.

Odrzuciłem połączenie.

Zadzwonił ponownie.

Mama zerknęła na ekran. – Rozumiem, że masz już jakieś plany.

– Najwyraźniej.

Odebrałem. – No?

– Nie ma za co – powiedział Thomas.

– Za co?

– Za zorganizowanie ci wieczoru. Siódma trzydzieści. Karmię cię, więc wcześniej nie jedz.

– Nie prosiłem cię, żebyś cokolwiek organizował.

– I właśnie dlatego jestem takim dobrym przyjacielem.

---

Thomas zarezerwował prywatną salę w restauracji, co byłoby rozsądnym wyborem, gdyby pamiętał, ilu ludzi zaprosił.

– Przesuń się – powiedział Daniel, kiedy wszedłem. – Jedyny wolny fotel jest zasypany twoim płaszczem.

– To miejsce Dereka.

– To gdzie Derek ma posadzić tyłek?

Podniosłem płaszcz, rzuciłem go Thomasowi na kolana i usiadłem.

– Proszę. Problem rozwiązany. Jak wy dwaj w ogóle przeżywacie dzień beze mnie?

– Kiepsko – odparł Thomas, podając mi drinka. – Powinieneś był widzieć, jak próbował zamówić wino.

Daniel popchnął w moją stronę menu. – Zapytał kelnera, która butelka wygląda na najdroższą.

– I dostaliśmy znakomitą rekomendację.

Wziąłem łyk i poczułem, jak zaczynam się rozluźniać.

Było jeszcze kilka uścisków dłoni, parę narzekań na to, jak długo mnie nie było, i kłótnia o to, czy dorobiłem się akcentu. Zanim podano jedzenie, Thomas kazał mi wypowiedzieć trzy różne słowa do porównania.

— Rozczarowujące — orzekł. — Liczyłem, że będziemy mogli się z ciebie ponabijać.

— Wygląda na to, że sobie radzisz.

— Pracuję na bardzo skąpym materiale.

Przez jakiś czas było łatwo.

Nikt nie potrzebował ode mnie decyzji. Nikt nie obserwował mojej twarzy, żeby sprawdzić, jak poszło spotkanie. Jadłem, słuchałem i nadrabiałem wszystko, czego najwyraźniej nie dało się wyjaśnić w wiadomości.

W połowie kolacji ktoś zapytał o plany Frontieru dotyczące Bostonu. Pogadaliśmy o interesach, aż Thomas zagroził, że zacznie naliczać opłaty konsultingowe, po czym zmieniliśmy temat.

Sprawdziłem telefon raz, kiedy zawibrował.

E-mail z Londynu.

Odłożyłem go ekranem do dołu obok talerza.

— Absolutnie nie — powiedział Thomas.

— Nic nie zrobiłem.

— Znam to spojrzenie. Zaraz powiesz, że musisz odebrać tylko jeden szybki telefon, a potem nie zobaczymy cię przez kolejne dwa lata.

— To e-mail.

— Jeszcze gorzej. One się rozmnażają.

Zostawiłem telefon tam, gdzie leżał.

O dziewiątej trzydzieści rozmowa zrobiła się głośniejsza, a ja zaczynałem odczuwać lot. Thomas próbował zamówić kolejną rundę, kiedy odsunąłem krzesło.

— Mam dość.

— Przecież ledwie zacząłeś.

— Będziecie musieli przetrwać resztę nocy beze mnie.

Daniel spojrzał na mnie tylko raz i odsunął swój kieliszek poza zasięg Thomasa. — Daj mu iść. Wygląda, jakby mógł zasnąć na stojąco.

Thomas ponarzekał, ale wstał, żeby mnie odprowadzić.

Przy drzwiach podał mi płaszcz.

— Powtórzymy to, kiedy będziesz mniej bezużyteczny.

— Napisz to. Każę komuś przejrzeć warunki.

Szturchnął mnie w ramię. — Wynocha.

---

— Beacon Hill? — zapytał kierowca.

Zawahałem się, trzymając jedną dłoń na otwartych drzwiach samochodu.

Mogłem wrócić do domu rodziców. Mama byłaby zadowolona, a łóżko czekałoby, zanim bym tam dotarł.

Ale miałem własny dom.

— Tak.

Wsiadłem i poluzowałem krawat.

Eleanor tam będzie.

Nie zadzwoniłem do niej. Między biurem, rodzicami i kolacją pozwoliłem, żeby dzień minął, nie decydując, co powiedzieć.

Teraz jechałem do niej i wciąż nie zdecydowałem.

Nigdy nie byliśmy dobrzy w tych swobodnych częściach małżeństwa. Telefon bez powodu. Rozmowa, która nie robiła się niezręczna w chwili, gdy nie zostawało już nic praktycznego do omówienia.

Dystans to ułatwiał. Ja mogłem pracować. Ona mogła żyć swoim życiem. Żadne z nas nie musiało dalej próbować sprawić, by układ wyglądał na coś innego.

To właśnie sobie powtarzałem, kiedy wyjeżdżałem.

Spojrzałem na obrączkę i przekręciłem ją raz kciukiem.

Trzy lata prawie minęły.

W którymś momencie będziemy musieli o tym porozmawiać.

Tylko nie dziś. Byłem zmęczony, wypiłem parę drinków i nie było sensu zamieniać pierwszej nocy po powrocie w rozmowę, której żadne z nas nie będzie chciało.

Samochód zwolnił przed kamienicą w zabudowie szeregowej.

Na górze paliło się światło.

Podziękowałem kierowcy, wziąłem torbę i wszedłem do środka.

W korytarzu też było zapalone. Torebka Eleanor leżała na konsolowym stoliku, a jej płaszcz wisiał obok.

Położyłem klucze obok jej kluczy.

Przez sekundę stałem, patrząc na te dwa komplety razem. Potem podniosłem torbę i poszedłem na górę.

Drzwi do sypialni były zamknięte.

Nacisnąłem klamkę i pchnąłem je.

Lampka nocna świeciła, a po jednej stronie łóżka kołdra była odwinięta. Za łóżkiem światło wylewało się przez otwarte drzwi łazienki.

Prysznic był odkręcony.

Zatrzymałem się, wciąż trzymając dłoń na drzwiach sypialni.

Przez zaparowaną szybę widziałem Eleanor stojącą pod strumieniem wody, z uniesionymi ramionami, gdy odgarniała mokre włosy do tyłu.