Rozdział 3

Perspektywa Eleanor

Jego walizka stała otwarta obok komody.

Zatrzymałam się w progu łazienki, jedną ręką przytrzymując ręcznik owinięty wokół mokrych włosów.

Derek stał przy szafie, rozpinając mankiety. Marynarka wisiała za nim. Krawat już zdjął, a górne guziki koszuli miał rozpięte.

Podniósł wzrok.

Przez chwilę żadne z nas się nie odezwało.

Cały wieczór zastanawiałam się, czy wróci do domu. Teraz, kiedy już był, żałowałam, że nie miałam jeszcze jednej minuty. Dość czasu, żeby wysuszyć włosy. Żeby zdecydować, co zrobić z twarzą.

— Nie słyszałam, jak wszedłeś.

— Byłaś pod prysznicem.

Jego spojrzenie przesunęło się po mnie, zanim wróciło do mojej twarzy.

Znałam to spojrzenie. Łatwiej było je zrozumieć niż ciszę, która zwykle między nami zalegała.

— Długo już tu jesteś?

— Kilka minut.

Weszłam do sypialni. Koszula nocna była wilgotna tam, gdzie końcówki włosów jej dotknęły, i czułam na skórze chłód powietrza.

Patrzył, jak przechodzę obok.

Nie opuściłam ręcznika, żeby się zasłonić.

— Widziałam, że wróciłeś — powiedziałam, siadając na skraju łóżka. — Olivia pokazała mi na lunchu nagranie.

— Nagranie?

— Sprzed twojego biura.

Wysunął jeden mankiet. — Nie wiedziałem, że ktoś filmuje.

— Najwyraźniej filmowali.

Rozwinęłam włosy i zaczęłam odciskać z nich wodę. Miał lekki zarost na szczęce, a koszula była pognieciona po całym dniu. Chciałam dalej na niego patrzeć. Zamiast tego skupiłam się na ręczniku w dłoniach.

— Na jak długo tu jesteś?

— Jeszcze nie zdecydowałem.

— Służbowo?

— Tak.

Powiedział to bez wahania. Skinęłam głową, jakby to była jedyna odpowiedź, jakiej się spodziewałam.

— Dziś po południu pojechałem do rodziców — dodał.

— Jak się mają?

— Dobrze. Mama chciała, żebym został na kolację.

— Nie zostałeś?

— Thomas zadzwonił.

Oczywiście, że zadzwonił. Przyjaciele Dereka chcieliby się z nim zobaczyć. Jego rodzice czekaliby na tę wizytę.

A ja nawet nie wiedziałam, którego dnia mam się go spodziewać.

— Jadłaś? — zapytał.

— Tak.

Skinął głową i odwrócił się z powrotem do walizki.

Złożyłam ręcznik na kolanach. Były rzeczy, o które mogłam zapytać. Czy będzie tu pracował tygodniami czy miesiącami. Czy planuje znów wyjechać przed naszą rocznicą.

Czy to w ogóle był powód, dla którego wrócił.

Patrzyłam, jak wyjmuje z torby czyste ubrania, i zostawiłam te pytania tam, gdzie były.

— Łazienka jest wolna — powiedziałam.

Spojrzał w jej stronę, potem na mnie.

— Zauważyłem.

Coś w sposobie, w jaki to powiedział, sprawiło, że uniosłam oczy.

Przez sekundę utrzymał mój wzrok, po czym przeszedł obok mnie.

Nie ruszyłam się, dopóki nie zamknęły się drzwi łazienki.

---

Jego zegarek leżał na komodzie obok mojej spinki do włosów.

Nie powinno to przyciągać mojej uwagi. Tak samo jak walizka, albo jego buty przy szafie, albo cichy odgłos, że porusza się w łazience.

Ale miałam ten pokój tylko dla siebie tak długo, że każdy ślad jego obecności wydawał mi się celowy, choć on po prostu odkładał swoje rzeczy.

Wyjęłam suszarkę.

W lustrze zobaczyłam dokładnie to, czego się spodziewałam: mokre włosy, nieumalowaną twarz, koszulę nocną, którą włożyłam bez zastanowienia, kto może ją zobaczyć.

Suszyłam włosy powoli, przeczesując końcówki palcami.

Kiedy skończyłam, mój telefon rozświetlił się wiadomością od klientki. Musiała odebrać kwiaty godzinę wcześniej, niż ustaliłyśmy. Sprawdziłam zamówienie, potwierdziłam nową godzinę i przestawiłam budzik.

Zajęło to mniej niż dwie minuty.

Żałowałam, że nie mam niczego innego, na co mogłabym odpisać.

Prysznic ucichł.

Schowałam suszarkę i podeszłam do łóżka. Siedzenie tam całkiem przytomna z telefonem w dłoni wyglądałoby tak, jakbym na niego czekała, więc wsunęłam się pod kołdrę.

A potem uświadomiłam sobie, ile wysiłku wkładam w to, żeby wyglądać na obojętną.

Odłożyłam telefon.

Był moim mężem. Spaliśmy ze sobą wcześniej. Nie musiałam udawać, że nie mam pojęcia, co może się wydarzyć, kiedy położy się obok mnie.

Chciałam, żeby to się wydarzyło.

To była prawda, do której mogłam przyznać się sama przed sobą, nie musząc robić niczego w sprawie całej reszty.

Drzwi łazienki się otworzyły.

Derek wyszedł w spodniach od piżamy i T-shircie, pocierając włosy ręcznikiem. Spojrzałam na niego, zanim zdążyłam zdecydować, czy powinnam.

Przyłapał mnie na tym.

Nie uśmiechnęłam się. On też nie.

Powiesił ręcznik, po czym obszedł łóżko i podszedł na swoją stronę.

Odłożył telefon na szafkę nocną i odchylił kołdrę.

Materac poruszył się, kiedy usiadł. Podciągnęłam kolana na tyle, żeby zrobić mu miejsce, a potem zmusiłam się, by przestać się ruszać.

Nie potrzebował, żebym robiła mu miejsce. To była jego strona łóżka. Ułożył się na niej bez chwili wahania.

To ja musiałam na nowo przywyknąć do tego, że znów jest w zasięgu ręki.

— Nadal nie śpisz — powiedział.

— Dopiero co wróciłeś.

— Miałem na myśli wcześniej.

— Nie mogłam zasnąć.

Spojrzał na mnie, czekając, ale niczego nie wyjaśniłam.

Nie zamierzałam mu mówić, że co chwilę sprawdzałam telefon. Nie było powodu, żeby wiedział, jak dużą część mojego wieczoru zajmował, choć go tu nie było.

— Możesz to zgasić — powiedziałam, skinieniem wskazując jego lampkę.

Sięgnął do tyłu i ją wyłączył.

Moja nadal się paliła, oświetlając tę stronę jego twarzy, która była bliżej mnie.

Teraz widziałam go wyraźnie. Ta znajoma pionowa zmarszczka między brwiami, delikatny cień pod oczami. Po południu na ekranie Olivii wyglądał tak obco, tak daleko. Tutaj mogłam wyciągnąć rękę i dotknąć jego ust.

Trzymałam dłoń na prześcieradle.

— Co? — zapytał.

— Nic.

— Ciągle na mnie patrzysz.

Spojrzałam mu w oczy. — Długo cię nie było.

Na to nie odpowiedział.

Przez chwilę żałowałam, że to powiedziałam. Brzmiało zbyt podobnie do wyrzutu, a nie chciałam, żeby jego pierwsza noc po powrocie zamieniła się w kolejną rozmowę, którą później będę odtwarzać w głowie, szukając łagodniejszego sensu w jego słowach.

Potem jego wzrok opadł na moje usta.

Pozwoliłam mu patrzeć.

---

Jego dłoń spoczęła na mojej talii, na kołdrze.

Zastygłam, choć się tego spodziewałam. Pragnęłam tego.

Zauważył. Jego palce znieruchomiały.

Przysunęłam się bliżej, zanim zdążył cofnąć rękę.

Tyle wystarczyło. Przyciągnął mnie do siebie, a ja oparłam dłoń na jego ramieniu, kiedy mnie pocałował.

Nie było w tym nic niepewnego. Już wiedzieliśmy, jak to robić razem, nawet jeśli nie potrafiliśmy przejść przez kilka pytań o jego powrót, nie wyczerpując słów.

Kiedy uniósł głowę, nie zabrałam ręki.

— Jesteś cicha — powiedział.

— A co chcesz, żebym powiedziała?

Jego spojrzenie znów zatrzymało się na moich ustach. — Teraz nic.

Pocałował mnie ponownie.

Zacisnęłam palce na jego koszuli i przyciągnęłam go bliżej. Nie chciałam ostrożnego pocałunku, który mógłby zakończyć, odwracając się na bok i zasypiając. Nie było go miesiącami. Teraz był tutaj i chciałam, żeby całą uwagę skupił na mnie.

Dał mi ją.

Jego dłoń zacisnęła się na mojej talii, gdy się poruszyłam, przytrzymując mnie blisko. Dotknęłam jego twarzy, czując szorstkość na linii szczęki, i skierowałam jego usta z powrotem do moich.

Pozwolił mi, a potem przysunął się jeszcze bardziej, aż nie zostało między nami ani odrobiny przestrzeni.

Wiedziałam, że mnie pragnie. Nie musiałam wypatrywać wskazówek w jego twarzy ani czekać na wiadomość, która mogłaby nigdy nie nadejść. Tutaj mogłam po niego sięgnąć i wiedzieć, że odpowie.

Tego mi nie odmówi.

Wsunełam dłoń za jego kark.

— Eleanor.

Spojrzałam na niego.

Jego twarz była blisko, cała jego uwaga skupiona na mnie. Chciałam go zatrzymać w tej chwili. Nie chciałam, żeby w pokoju były z nami Londyn, jego praca ani koniec naszego małżeństwa.

— Nie przestawaj — powiedziałam.

Odpowiedział kolejnym pocałunkiem.

Znałam różnicę między byciem pożądaną a byciem kochaną. Rano mógł sięgnąć po telefon, zanim się do mnie odezwie. Mógł wyjść do biura, kiedy ja wciąż będę się ubierać. Nic, co robił tej nocy, nie obiecywało, że będzie inaczej.

Ale nie musiałam go od siebie odsuwać tylko dlatego, że o tym wiedziałam.

Ja też mogłam go pragnąć.

Kiedy sięgnął w stronę lampki, złapałam go za nadgarstek.

Zatrzymał się i spojrzał na mnie z góry.

— Zostaw.

Chciałam go widzieć. Wiedzieć, że on też na mnie patrzy.

Przez moment utrzymał moje spojrzenie. Potem opuścił dłoń na poduszkę obok mojej głowy i pochylił się, by znów mnie pocałować.

Potem sięgnął do szuflady szafki nocnej po prezerwatywę i założył ją, zanim poszliśmy dalej.

Objęłam go ramionami i trzymałam blisko, kiedy reszta nocy przemknęła obok.