Rozdział 5

Punkt widzenia: Eleanor

Przeczytałam e-mail dwa razy, zanim odpisałam.

Organizatorzy gali chcieli wyceny, propozycji projektu i potwierdzenia, że dostarczę wszystko na czas. Pierwsze dwa były proste. Trzecie oznaczało bardzo uważne przyjrzenie się zamówieniom, które już miałam wpisane w kalendarz.

Przysunęłam do siebie kartkę papieru i zaczęłam pisać.

Moja asystentka przyszła, kiedy sprawdzałam ilości.

— Wyglądasz na zajętą.

— Chodź, powiedz mi, czy właśnie mam zamiar podjąć fatalną decyzję.

Odstawiła torbę i obeszła ladę. Odwróciłam w jej stronę e-mail.

— Gala Symphony?

— Pytają, czy możemy to wziąć.

Doczytała do końca, potem spojrzała na moje notatki.

— Możemy?

— Jeśli dostawca będzie w stanie załatwić mi to, czego potrzebuję.

— I jeśli spodoba im się twoja cena.

— To też.

Nie chciałam wysłać entuzjastycznego „tak”, a potem spędzić następny tydzień, żałując. Duże zamówienie mogło być dobre dla sklepu. Mogło też sprawić, że będziemy pracować całą noc za mniejsze pieniądze, niż zarobiłybyśmy, obsługując naszych stałych klientów.

Zadzwoniłam w sprawie kwiatów, potem sprawdziłam ustalenia dotyczące dostawy. Kiedy weszła klientka, odłożyłam wszystko na bok i pomogłam jej wybrać bukiet.

Do jedenastej miałam dwa możliwe projekty i znacznie lepsze pojęcie, ile ta robota będzie kosztować.

Bardziej rozbudowana opcja dobrze wyglądała na papierze. Wymagała też większej ilości kwiatów, więcej czasu i wazonów, których nie miałam w wystarczającej liczbie.

Skreśliłam ją.

— Serio? — zapytała moja asystentka.

— Stoły muszą mieć miejsce, żeby ludzie mogli jeść.

— Było ładne.

— Może być ładne tam, gdzie mają większy budżet.

Pracowałam nad drugim projektem, aż potrafiłam wyobrazić go sobie powtórzonego w całej sali, bez wrażenia tłoku. Potem jeszcze raz sprawdziłam wyliczenia i wysłałam propozycję.

Po raz pierwszy od otwarcia e-maila pozwoliłam sobie oprzeć się wygodniej.

Chciałam to zamówienie. Nie było sensu udawać, że nie.

Po prostu chciałam je na warunkach, które naprawdę jestem w stanie spełnić.

---

Catherine zadzwoniła, kiedy jadłam lunch za ladą.

Przełknęłam kęs, który właśnie wzięłam, zanim odebrałam.

— Halo?

— Eleanor. Dzisiaj wieczorem jemy kolację w domu. Chcę, żebyś była.

Spojrzałam na otwarty kalendarz obok mnie.

— O której?

— O siódmej. Derek i jego ojciec wrócą razem.

Czyli już mieli plany na wieczór.

Rano Derek zapytał, kiedy kończę pracę. Spędziłam więcej czasu, niż chciałam przyznać, zastanawiając się, czy miał na myśli to, że chce być w domu, kiedy wrócę.

— Jestem w sklepie — powiedziałam. — Będę musiała przyjść prosto stąd.

— W porządku.

Czekałam, aż powie, że jest coś, co musimy omówić. Cisza trwała na tyle długo, że słyszałam, jak po drugiej stronie ktoś mówi w tle.

— Czy jest coś jeszcze? — zapytałam.

— Nie. Tylko się nie spóźnij. Twój teść jutro wcześnie rano wstaje.

— Będę.

Zakończyła rozmowę.

Odłożyłam telefon i wzięłam resztę lunchu.

Kolacja. Zwykła rodzinna kolacja, z ustaloną godziną i oczekiwaniem, że pojawię się, wyglądając tak, jakbym tam pasowała.

Przynajmniej wiedziałam, na co jestem zapraszana.

Moja asystentka wróciła z chłodni, niosąc wiadro.

— Wszystko okej?

— Kolacja z rodziną mojego męża.

Spojrzała na kanapkę w mojej dłoni.

— Może mimo wszystko zjedz tę kanapkę.

— Mam taki zamiar.

---

Po południu zadzwoniła koordynatorka gali.

Miała przed sobą otwartą moją propozycję i chciała ją omówić, póki obie jesteśmy dostępne.

Przeniosłam się do stołu roboczego z notatnikiem.

— Podobał nam się ogólny kształt — powiedziała. — Dałoby się zrobić je wyższe?

— Trochę. Chodzi o to, żeby wypełnić więcej przestrzeni w sali, czy żeby były lepiej widoczne od wejścia?

— Głównie od wejścia.

Spojrzałam na szkic.

— Mogę tam skorygować ekspozycję. Jeśli podniosę wszystkie kompozycje na stołach, stracicie przejrzysty widok ponad stołami.

– Myślisz, że ludziom będzie trudno rozmawiać?

– Będą się wychylać znad kwiatów.

Przez chwilę milczała.

– Dobrze. Pokaż mi, co masz na myśli przy wejściu.

Omówiłyśmy resztę propozycji. Pytała o kolorystykę, dostawę i o to, co będzie, jeśli któregoś z kwiatów nie da się dostać. Powiedziałam jej, co mogę obiecać, a w czym będę potrzebowała odrobiny elastyczności.

Pod koniec rozmowy w moim notesie były trzy zmiany.

– Wyślij mi poprawioną wersję – powiedziała. – Przedstawię ją komisji.

– Będzie u pani dziś po południu.

Rozłączyłam się i sprawdziłam godzinę.

Zostało jeszcze dość dnia. Pod warunkiem, że się ruszę.

Przez następne dwie godziny prawie nie patrzyłam na telefon.

Gdy wysłałam poprawioną propozycję, pomogłam dokończyć pozostałe zamówienia, wyczyściłam narzędzia i sprawdziłam poranne dostawy na następny dzień.

Dopiero wtedy przypomniałam sobie, że wciąż muszę się przebrać na kolację.

W pracowni miałam czystą bluzkę. Trzymałam ją tam na spotkania z klientami, kiedy była spora szansa, że spędzę poranek z mokrymi łodygami przyciśniętymi do ubrania.

Musiała wystarczyć.

W małym lusterku sprawdziłam mankiety i strzepnęłam z ramienia zbłąkany kawałek zieleni.

Po umyciu dłoni wciąż pachniały delikatnie kwiatami.

Z tym też nic nie mogłam zrobić.

---

Do domu Wellsów dotarłam kilka minut przed siódmą.

Dorastałam tutaj. Wiedziałam, gdzie skrzypi podłoga i który korytarz prowadzi do kuchni. To i tak nie powstrzymało mnie przed sprawdzeniem odbicia w ciemnej szybie obok drzwi wejściowych, zanim nacisnęłam dzwonek.

Catherine przyjęła mnie w salonie.

Ona była ubrana na kolację. Ja – na spotkanie z klientem, z torbą roboczą wciąż przewieszoną przez ramię.

– Eleanor.

– Dziękuję, że mnie pani zaprosiła.

– Możesz zostawić torbę w holu.

Wróciłam z nią, sprawdziłam, czy telefon mam wyciszony, i położyłam go obok płaszcza.

Kiedy wróciłam, wskazała gestem krzesło.

– Zaraz przyjdą.

Usiadłam, trzymając dłonie luźno splecione na kolanach.

– W sklepie było dziś dużo pracy? – zapytała.

– Tak. Pracowałam nad propozycją.

– Na ślub?

– Na galę charytatywną.

Skinęła głową, czekając.

– Symfonii – dodałam.

Jej uwaga wyostrzyła się odrobinę.

– Robisz kwiaty?

– Jeszcze nie. Sprawdzają wycenę.

– Rozumiem.

Nie potrafiłam stwierdzić, czy to ją interesuje, czy po prostu umieszcza wydarzenie wśród ludzi, których zna. Nie dodałam nic więcej.

Zapytała, czy chcę się czegoś napić. Wybrałam wodę.

Ledwie zdążyłyśmy znów usiąść, gdy usłyszałam głosy w holu.

Jonathan wszedł pierwszy, mówiąc przez ramię do Dereka. Cokolwiek powiedział, Derek odpowiedział krótkim śmiechem.

Potem Derek mnie zobaczył.

Jego spojrzenie zatrzymało się na mojej bluzce, zanim wróciło do twarzy.

Wstałam, gdy Jonathan podszedł.

– Eleanor. Miło cię widzieć.

– Ciebie też.

Spojrzał na Catherine. – Spóźniliśmy się?

– Jeszcze nie.

Uśmiechnął się do niej i poszedł odłożyć teczkę, którą niósł.

Derek został przy wejściu.

Nie widziałam go od chwili, kiedy rano zostawiłam go w naszej kuchni. Ogolił się, przebrał i włożył garnitur. W tym miejscu znajomość przebudzenia obok niego była trudniejsza do uchwycenia.

– Przyjechałaś prosto z pracy – powiedział.

– Tak.

Jego wzrok na moment powędrował do moich dłoni.

Oparłam się odruchowi, by schować je za plecami. Nie było z nimi nic nie tak. Jedno małe skaleczenie na kciuku, ślad koloru przy paznokciu, który nie do końca się zmył.

– Jak poszło z zamówieniem? – zapytał.

– Odebrała je punktualnie.

– Dobrze.

Nie potrafiłam stwierdzić, czy pamięta cokolwiek poza powodem, dla którego wyszłam rano. A jednak zapytał.

Catherine wstała.

– Chodźmy.

Derek odsunął się, żebym mogła przejść. Kiedy mijałam go, jego dłoń dotknęła na chwilę moich pleców, tuż nad talią – krótko i znajomo.

Szłam dalej w stronę jadalni.