Rozdział 6

Perspektywa Eleanor

Na stole były nakrycia dla czterech osób.

Usiadłam obok Dereka, naprzeciwko mnie Jonathan, a przy nim Catherine. Obok mojego talerza stała szklanka wody. Wzięłam ją, upiłam łyk i odstawiłam z powrotem, zanim ktokolwiek zdążył zadać mi pytanie.

— Wyglądasz dziś na mniej zmęczonego — powiedziała Catherine do Dereka.

— Trochę pospałem.

— Za mało, sądząc po wczoraj.

Rozłożył serwetkę. — Posadziłaś mnie na krześle na pięć minut, zanim zaproponowałaś, że położysz mnie do łóżka.

— Ledwo utrzymywałeś oczy otwarte.

— Jakoś dał radę, kiedy zadzwonił telefon — wtrącił Jonathan.

Derek zerknął na niego. — Thomas nie pozwala ludziom spać.

— Mam nadzieję, że podziękowałeś mu za kolację — powiedziała Catherine.

— Przypomniał mi, żebym to zrobił.

Jonathan się roześmiał, a Catherine pokręciła głową, gdy podano jedzenie.

Patrzyłam, jak Derek sięga po wodę. Czuł się tu swobodnie, ramiona miał rozluźnione, a jego uwaga bez wysiłku przenosiła się między rodzicami.

Kiedy Catherine zapytała, czy jadł lunch, odpowiedział, nie doszukując się w tym oskarżenia. Kiedy Jonathan nie zgodził się z czymś, co powiedział, Derek natychmiast się z nim nie zgodził.

Poczekałam na przerwę, zanim podałam pieczywo.

— Dziękuję — powiedział Jonathan. — Jak minął ci dzień, Eleanor?

— Pracowicie.

— Catherine mówi, że zajmujesz się kwiatami na galę.

Spojrzałam na nią, potem znów na niego.

— Mam taką nadzieję. Wysłałam dziś po południu poprawioną propozycję.

— Co wymagało poprawek?

— Dekoracja przy wejściu. Chcieli czegoś bardziej widocznego, kiedy ludzie przyjeżdżają.

— I dasz radę to zrobić?

— Tak. Czekam na informację, czy są zadowoleni ze zmian.

Skinął głową i wziął kęs jedzenia.

Wypuściłam cicho powietrze.

— To brzmi jak naprawdę dużo jak na jeden mały sklep — powiedziała Catherine.

— Zaplanujemy pozostałe zamówienia tak, żeby się dało.

— Nie chciałabyś ich zawieść.

— Nie.

Odkroiłam mały kawałek i odłożyłam nóż. Całe popołudnie spędziłam, sprawdzając dokładnie, co jestem w stanie dostarczyć. Nie musiałam wszystkiego wyliczać przy kolacji.

— Poprosili o wycenę — dodałam. — Nie przyjęłam niczego, czego nie byłabym w stanie zrobić.

Catherine spojrzała na mnie przez chwilę.

— Oczywiście.

Obok mnie Derek podniósł szklankę. Podczas tej wymiany milczał. Kiedy zerknęłam w jego stronę, patrzył na mnie.

Odwróciłam się z powrotem do talerza.

---

Rozmowa zeszła na jakiegoś znajomego Jonathana, potem na kogoś, kogo Catherine widziała tego popołudnia.

Jadłam, kiedy oni rozmawiali. Jedzenie było dobre, a ja byłam głodna. W sklepie co chwila odkładałam lunch, żeby na coś odpowiedzieć, i nie zdążyłam go dokończyć.

Derek zauważył, kiedy sięgnęłam po półmisek.

Podał mi go, zanim zdążyłam wstać.

— Dzięki.

Jego dłoń musnęła moją, gdy go brałam. Ostrożnie odstawiłam naczynie.

Nie było powodu reagować na każdy drobny dotyk. Kilka godzin temu byliśmy znacznie bliżej niż to.

Po drugiej stronie stołu Catherine pytała Jonathana o jego grafik.

— Idziecie obaj jutro wcześnie?

— Ja tak — odparł Jonathan. — Derek ma swoich ludzi, z którymi musi się rozprawić.

— Całą masę — mruknął Derek.

— I będziesz cały tydzień w biurze w Bostonie? — zapytała go Catherine.

— Taki jest plan.

— To może wreszcie uda ci się zjeść lunch o rozsądnej porze.

— Mamo.

— Co? Mam prawo zapytać.

Rzucił jej spojrzenie, ale nie było w nim prawdziwej irytacji.

Wiedziałam, że za nim tęsknili. Było to w sposobie, w jaki Jonathan robił mu miejsce w rozmowie, i w tym, jak Catherine co chwilę zerkała na jego talerz.

Ja też za nim tęskniłam. Po prostu nie miałam przy tym stole miejsca, z którego mogłabym to powiedzieć równie łatwo.

— Jak długo zwykle zostajesz w sklepie? — zapytał mnie Jonathan.

— To zależy. Dłużej, jeśli zbliża się jakieś wydarzenie.

— I jesteś tam codziennie?

— Przez większość dni.

Catherine zerknęła na Dereka.

— Cóż, teraz, kiedy wrócił, będziesz musiała znaleźć trochę czasu z dala od tego.

Nie spuszczałam z niej wzroku.

— Potrafię planować wokół pracy.

— Chodzi mi tylko o to, że nie musisz spędzać tam całego czasu. Masz teraz kogoś w domu.

Spojrzałam w dół, żeby odsunąć szklankę, gdy sprzątano talerz.

Wczoraj rano miałam firmę. Dziś rano Derek ją odkrył. A do kolacji pytano mnie, jak zamierzam dopasować ją do niego.

— Jakoś to poukładamy — powiedziałam.

To była krótka odpowiedź, ale jedyna, jaką chciałam dać, kiedy wszyscy patrzyli.

Derek odłożył widelec.

— Wróciłem dopiero wczoraj, mamo. Nie musisz nam organizować reszty tygodnia.

— Wcale tego nie robię.

— Dopiero zaczynasz.

Jonathan sięgnął po wodę. — Daj im zjeść.

Catherine rzuciła mu krótkie spojrzenie, po czym zapytała, czy ktoś chce dokładkę.

Nie pomyliłam irytacji Dereka z obroną mnie. Nigdy nie lubił, kiedy ktoś nim zarządzał. To nie znaczyło, że rozumiał, dlaczego tamtego ranka musiałam wyjść punktualnie.

Ale rozmowa potoczyła się dalej i byłam wdzięczna chociaż za to.

---

Po kolacji Jonathan chciał pokazać Derekowi coś w swoim telefonie. Catherine zapytała mnie o kolory, które zaproponowałam na galę.

Odpowiedziałam, nie wyciągając własnego telefonu. Nie chciałam zamieniać wieczoru w prezentację, a i tak nie miałam jeszcze zatwierdzonego projektu, żeby jej go pokazać.

— Powinnaś uważać z obiecywaniem konkretnego kwiatu — powiedziała. — Ludzie pamiętają, czego im powiedziano, że mają się spodziewać.

— Uwzględniłam alternatywy.

Skinęła głową, najwyraźniej usatysfakcjonowana.

Z drugiego końca pokoju usłyszałam, jak Derek śmieje się z czegoś, co powiedział jego ojciec.

Skupiłam uwagę na Catherine.

Kiedy zaproponowano kawę, czułam już, jak dopada mnie zmęczenie po długim dniu.

— Dla mnie nie, dziękuję.

— Nie zostaniesz jeszcze chwilę? — zapytała.

— Muszę wracać do domu.

Derek spojrzał w moją stronę.

Wstałam, wygładzając dół bluzki.

— Dziękuję za kolację.

Jonathan podniósł się, żeby się pożegnać. Catherine odprowadziła mnie do holu, pytając, czy mam czym wrócić.

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, Derek wyszedł za nami.

— Jedziemy w tę samą stronę.

Zdjął płaszcz z wieszaka.

Nie zakładałam, że wyjdzie, kiedy ja wyjdę. Patrzyłam, jak go zakłada, po czym sięgnęłam po swój.

Catherine pocałowała go w policzek.

— Nie każ nam czekać kolejnych dwóch lat, zanim cię zobaczymy.

— Byłem tu wczoraj.

— A teraz już mnie rozpieszczasz.

Pochylił się, pozwalając jej poprawić kołnierz, po czym odsunął się.

Życzyła mi dobrej nocy. Podziękowałam jej jeszcze raz i poszłam za nim na zewnątrz.

---

Powietrze było na tyle zimne, że zapięłam płaszcz, zanim dotarliśmy do samochodu.

Derek zwolnił obok mnie.

— Nie miałaś mi powiedzieć, że wychodzisz?

— Właśnie powiedziałam.

— Zanim wstałaś.

Spojrzałam na niego. — Nie wiedziałam, że chcesz wyjść.

— Mogłaś zapytać.

Mogłam. Wtedy musiałabym siedzieć i czekać, aż będzie gotowy, albo wyjść dopiero po tym, jak powie, że zostaje.

— Rozmawiałeś z ojcem.

Przez chwilę mi się przyglądał, po czym otworzył drzwi samochodu.

Wsiadłam.

Kiedy usiadł obok, jego płaszcz musnął moją nogę. Przesunęłam torebkę na kolana, żeby zrobiło się dla niego miejsce.

Podał kierowcy nasz adres.

Patrzyłam przez okno, gdy ruszyliśmy.

— Dostałaś odpowiedź? — zapytał.

Odwróciłam się. — Na co?

— W sprawie gali.

— Jeszcze nie.

— Ile im to zajmie?

— Nie wiem. To musi przejść przez komisję.

Skinął głową.

— Chcesz tamten wariant.

— Tak.

Powiedziałam to bez prób udawania obojętności. Dość już się w to bawiłam.

— To czemu nie powiedziałaś mojej matce więcej?

— Nie ma nic więcej do powiedzenia, dopóki nie zdecydują.

Popatrzył na mnie przez moment, po czym oparł się wygodniej.

Czekałam, aż udzieli mi jakiejś rady. Nie zrobił tego.

Telefon zawibrował w torebce.

Wyjęłam go, spodziewając się wiadomości ze sklepu. Zamiast tego nad krótkim mailem pojawiło się nazwisko koordynatorki gali.

Chcieli kontynuować według poprawionej propozycji.

Przeczytałam pierwsze zdanie jeszcze raz, potem otworzyłam załącznik, żeby upewnić się, że niczego nie zrozumiałam opacznie.

— No i? — zapytał Derek.

Podniosłam wzrok.

— Zatwierdzili.

— Kwiaty?

— Tak.

Słyszałam różnicę we własnym głosie. Przestałam próbować to ukrywać i przeczytałam resztę maila.

— Dobrze — powiedział.

Skinęłam głową, myśląc już o dostawcy, do którego muszę zadzwonić rano.

— Eleanor.

— Mhm?

— Możesz oddychać.

Wypuściłam powietrze, które wstrzymywałam, i opuściłam telefon.

Jego spojrzenie przesunęło się z ekranu na moją twarz. Zastanowiłam się, jak długo się przyglądał, po czym wróciłam do wiadomości.

— Muszę na to odpisać.

— Proszę bardzo.

Zaczęłam pisać, sprawdzając każdy szczegół, zanim wysłałam.

Na końcu podpisałam się swoim imieniem i nazwiskiem nad nazwą sklepu.

Potem nacisnęłam „wyślij”.