Rozdział 103 103

Jego usta są tuż obok, dociera do mnie. Gdybym pochyliła się dosłownie o cal bliżej, mogłabym je schwytać. Poczuć je na sobie znowu.

Przez chwilę byłoby jak dawniej.

A potem znowu złamałby ci serce.

„Ja—ja też jestem trochę zmęczona” — wypalam, zsuwając się w pośpiechu ze stołka.

Yulian sztywnie...