Rozdział 105 105

YULIAN

Upór Mii trzyma się mnie przez cały poranek jak rzep psiego ogona. Aż mnie skóra swędzi od frustracji i ledwo dławię w sobie wściekłość. Skupić się na pracy? Nie ma mowy — w kółko widzę tylko jej brawurę, tę jej bezczelną odmowę podporządkowania się.

Nosi moje dziecko. Moje. A jednak za...