Rozdział 108 108

Boi się mnie.

— Jak sobie chcesz — charczy, a ja słyszę, jak jej głos się łamie; jak na siłę powstrzymuje łzy. — Nie będę się tobą więcej przejmować. — Odwraca się, żeby wyjść.

Wtedy dopada mnie pewność. Taka absolutna, twarda jak kamień. Pewność, że jeśli pozwolę jej teraz odejść, już nigdy nie z...