Rozdział 125 125

Przewracam oczami, ale i tak się uśmiecham. No bo jak mam się nie uśmiechać? „Jesteś niemożliwy.”

„A ty się spóźnisz.” Palce Juliana wodzą po wewnętrznej stronie mojego przedramienia. Jego głos opada do niskiego, chropowatego szeptu. „Chyba że zmieniłaś zdanie co do tego, co chcesz dziś robić.”

To...