Rozdział 133 133

Na zewnątrz wita mnie Nikita. Chociaż „wita” to chyba złe słowo na ten jadowity wzrok, którym mnie przeszywa.

— Przyszedłeś mnie zwolnić na amen? — pyta.

— Nie jestem tu dla ciebie.

— I dobrze, bo ja się nigdzie nie ruszam — oznajmia. — Żenia jest moją szefową dywizji. Nie odejdę od niej ani na k...