Rozdział 167 167

Zadowolona, puszczam go.

Brad chwieje się i prostuje. Gapi się na mnie, potem na Juliana, z oczami szeroko otwartymi ze strachu.

— Och, i jeszcze jedno — dorzucam.

A potem walę go z pięści w nos.

Satysfakcjonujące chrupnięcie niesie się echem po nocy. Nie daje mi to aż takiego kopa, jak mogłoby ...