Rozdział 30 30

I wisi pod bardzo nienaturalnym kątem.

Dziwne. Nawet nie usłyszałem, żeby kość trzasnęła.

„Aaargh!” drze się w noc. „Boże, Yulian, nie— Przestań, proszę—!”

„»Proszę, nie przestawaj«?” powtarzam. „Skoro tak mówisz.”

Wykręcam mocniej.

Przy balustradzie Mia patrzy szeroko otwartymi oczami, z przer...