Rozdział 72 72

„No bo już zgłupiałam. To są oświadczyny czy my się kłóci⁠—?”

„Kiedyś myślałem, że już nie mam serca” — przerywa mi. „Że umarło tamtej nocy, wykrwawiając się na tej podłodze, tak samo jak moja rodzina. Zimne, podziurawione. Nie do odratowania.” Jego stalowoszare spojrzenie przykuwa moje, pali jak ż...