Rozdział 132 KNOX

Musiałem w końcu zasnąć, bo następną rzeczą, jaką pamiętam, był mój budzik, który darł się na mnie, jakby miał osobistą vendettę i niepokojąco dużo wolnego czasu.

Uchyliłem jedno oko i zmrużyłem je, patrząc na telefon.

6:12.

Trzy godziny snu.

Fantastycznie. Najwyraźniej całowanie swojej dziewczy...