Rozdział 22

POV Matthew

– Julia? – mój głos ledwo dało się usłyszeć, jakby przytłumiony przez szok i mętlik, który szalał we mnie jak dwie walczące ze sobą burze.

Uśmiechnęła się – nie był to uśmiech Rachel, tylko jej własny. Delikatniejszy, bardziej niepewny, ale prawdziwy.

– Matthew, nie musisz już zawsze...