Rozdział 128

Dzwony klasztorne zadźwięczały miękko gdzieś w oddali, wyrywając mnie ze snu. Poruszyłam się na wąskim posłaniu, od razu świadoma pustki obok mnie, tam, gdzie Augustus leżał przez noc. Na wełnianym kocu została jedynie najsłabsza resztka ciepła — widmowe przypomnienie jego obecności.

— Jego Wysokoś...