Rozdział 167

Koszmar roztrzaskał się jak szkło.

Jeszcze chwilę temu tonęłam w ciemności, patrząc w oczy mojego ojca — przekrwione, zdesperowane, żywe — kiedy krzyczał moje imię przez więzienny dziedziniec. Wyciągnęłam do niego rękę, palce rozciągnięte w pustce, ale odległość tylko się powiększała. Potem przez...